پاسخ به خطابهی مهاراجای کِتری
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
پاسخ به نامهی مهاراجای ختری
هند — سرزمین دین
در مدت اقامت سوامیجی در آمریکا، نامهی زیر از مهاراجای ختری (راجپوتانا)، به تاریخ ۴ مارس ۱۸۹۵، به دست ایشان رسید:
سوامیجی عزیز من،
به عنوان رئیس این دربار (مجلس رسمی باشکوه) که امروز برای این منظور خاص برگزار شده است، مایهی مسرت فراوان من است که از جانب خود و رعایایم، سپاس قلبی این ایالت را بابت نمایندگی شایستهی شما از آیین هندو در پارلمان ادیان، که در شیکاگو در آمریکا برگزار شد، به شما ابلاغ کنم.
گمان نمیکنم اصول کلی آیین هندو را بتوان دقیقتر و روشنتر از آنچه شما انجام دادهاید، با تمام محدودیتهای ناشی از کاستیهای طبیعی خودِ زبان، به انگلیسی بیان کرد.
نفوذ سخنرانیها و رفتار شما در سرزمینهای بیگانه نه تنها تحسین مردمان کشورها و ادیان مختلف را برانگیخته، بلکه به آشنایی شما با آنان و یاریرساندن به پیشبرد آرمان بیغرضانهی شما نیز کمک کرده است. این امر از سوی همهی ما بسیار ارج نهاده میشود و به کلام درنمیآید، و ما احساس میکنیم در ادای وظیفهی خود کوتاهی کردهایم اگر دستکم این چند سطر رسمی را ننویسیم تا سپاس صمیمانهی خود را بابت تمام زحماتی که در سفر به سرزمینهای بیگانه متحمل شدهاید و تبیین حقایق دین کهن ما در پارلمان ادیان آمریکا ابراز کنیم — دینی که ما همواره عزیز میداریم. بهیقین مایهی مباهات هند است که این بخت نیکو را داشته تا نمایندهای به توانایی شما را در اختیار داشته باشد.
سپاس نیز نثار آن ارواح بزرگوار باد که تلاشهایشان در سازماندهی پارلمان ادیان به ثمر نشست و از شما استقبال بسیار پرشوری کردند. از آنجا که شما در آن قاره کاملاً بیگانه بودید، رفتار مهربانانهی آنان با شما ناشی از عشقشان به خصائل گوناگون شماست، و این خود گواه بر طبع والای آنان است.
بدینوسیله بیست نسخهی چاپی از این نامه را ضمیمه میکنم و تقاضا دارم که یک نسخه را نزد خود نگاه داشته و بقیه را لطفاً میان دوستانتان توزیع فرمایید.
با بهترین درودها،
ارادتمند،
با خلوص تمام،
راجا اجیت سینگ بهادور ختری.
سوامیجی پاسخ زیر را ارسال کرد:
«هرگاه فضیلت فرو نشیند و شرارت سر برآورد، من خود را آشکار میسازم تا شکوه دین را بازگردانم» — این کلمات، ای شاهزادهی نجیب، از آنِ ذات ازلی در گیتای مقدس است که نغمهی اصلی جزر و مد انرژی معنوی در کائنات را مینوازد.
این دگرگونیها بارها و بارها در آهنگهای خاص خود آشکار میشوند، و همچون هر تحول عظیم دیگری، هرچند کمابیش بر هر ذرهای در قلمرو تأثیرشان اثر میگذارند، تأثیرات خود را شدیدتر بر آن ذراتی نشان میدهند که طبیعتاً مستعد نیروی آنها هستند.
همانگونه که در معنایی کلی، حالت آغازین حالتی از تعادل نیروهای کیفی است — برهم خوردن این توازن و تمام تلاشهای بعدی برای بازیابی آن، چیزی را تشکیل میدهد که ما آن را تجلی طبیعت مینامیم، این کائنات، که این وضع تا زمانی باقی میماند که آن یکسانی نخستین حاصل نشود — پس، در معنایی محدودتر بر زمین خودمان، تمایز و همتای ناگزیرش، یعنی این تلاش به سوی همگونی، باید تا زمانی که نوع بشر بهعنوان نوع بشر باقی است، پابرجا بماند و ویژگیهای بارزی میان تقسیمات قومی، زیرنژادها و حتی افراد در سراسر جهان پدید آورد.
بنابراین، در این جهانِ تقسیم و توازن بیطرفانه، هر ملتی، به اصطلاح، نیروگاه شگفتانگیزی را نمایندگی میکند که برای ذخیره و توزیع نوع خاصی از انرژی ساخته شده است، و در میان تمام داراییهای دیگر، آن ویژگی خاص بهعنوان صفت ممیزهی آن نژاد میدرخشد. و همانگونه که هر تلاطمی در هر بخش خاصی از طبیعت انسانی، هرچند دیگران را کمابیش تحت تأثیر قرار میدهد، آن ملتی را که این ویژگی خاصِ اوست تا اعماق به تکاپو درمیآورد، و از آن بهعنوان مرکز معمولاً آغاز میشود، پس هر آشوبی در جهان دینی یقیناً تحولات عظیمی در هند پدید خواهد آورد — آن سرزمینی که بارها و بارها مجبور شده مرکز جنبشهای گستردهی دینی را فراهم آورد؛ زیرا فراتر از همه چیز، هند سرزمین دین است.
هر کسی تنها آنچه را واقعی میخواند که به او کمک کند آرمان خود را محقق سازد. برای دنیاپرستان، هر آنچه بتوان به پول تبدیل کرد واقعی است، و آنچه نتوان چنین تبدیلی کرد غیرواقعی است. برای انسان سلطهجو، هر آنچه به جاهطلبی حکمرانی بر همنوعان کمک کند واقعی است — و بقیه هیچ؛ و آدمی در آنچه بازتاب تپشهای قلبی عشق ویژهی او در زندگی نباشد، چیزی نمییابد.
آنان که تنها هدفشان مبادلهی انرژیهای زندگی با زر، یا نام، یا هر لذت دیگری است؛ آنان که برایشان خروش سپاهیان آراسته تنها تجلی قدرت است؛ آنان که برایشان لذتهای حسی تنها سعادتی است که زندگی میتواند عرضه کند — برای اینان، هند همواره بیابانی بیکران خواهد نمود که هر نسیمش مرگبار است برای رشد زندگی، آنگونه که آنان میشناسندش.
اما برای آنان که عطش زندگیشان برای همیشه با نوشیدن از جویبار جاودانگی — که از آن سوی دنیای حواس سرچشمه میگیرد — فرو نشسته است، آنان که جانهایشان — همچون ماری پوست خود را — بندهای سهگانهی شهوت و زر و نام را فرو افکندهاند، آنان که از بلندای آرامش خود با عشق و شفقت بر نزاعها و حسادتها و جنگهای حقیر بر سر گلولههای زراندود پر از غبار — که اسیران حس آن را «لذت» مینامند — مینگرند؛ برای آنان که نیروی انباشتهی اعمال نیک گذشتهشان پردهی جهل را از چشمانشان فرو انداخته و آنان را قادر ساخته تا پوچی نام و صورت را ببینند — برای چنین کسانی، هرجا که باشند، هند، مام میهن و معدن ابدی معنویت، متجلی ایستاده، چراغ امیدی برای هرکس در جستجوی آن یکتا هستی واقعی در کائناتی از سایههای ناپایدار.
اکثریت بشر تنها زمانی قدرت را درک میکنند که در شکلی ملموس و متناسب با ادراکشان ارائه شود. برای آنان، شتاب و هیجان جنگ، با قدرت و سحر آن، چیزی بسیار محسوس است، و هر تجلی زندگی که همچون گردبادی نیاید و همه چیز را در برابر خود در هم نشکند، برایشان به مثابه مرگ است. و هند، قرنها زیر پای فاتحان بیگانه، بدون هیچ اندیشه یا امید مقاومتی، بدون کمترین همبستگی میان تودههایش، بدون کمترین احساس میهندوستی، ناگزیر باید برای چنین کسانی سرزمینی از استخوانهای پوسیده، تودهای بیجان و متعفن بنماید.
گفته میشود — تنها شایستهترینها بقا مییابند. پس چگونه است که این ناشایستهترین نژادها، بنا بر عقاید رایج، توانسته هولناکترین مصائبی را که تاکنون بر نژادی فرود آمده تحمل کند و هنوز کمترین نشانهی زوال را نشان ندهد؟ چگونه است که در حالی که قدرت تکثیر نژادهای بهاصطلاح پرتوان و فعال هر روز رو به کاهش است، هندوی بهاصطلاح غیراخلاقی (؟) قدرت افزایشی فراتر از همهی آنان نشان میدهد؟ بیشک افتخارات بزرگی سزاوار کسانی است که میتوانند جهان را در یک لحظه غرق خون کنند؛ بیشک عظیم است شکوه کسانی که برای رفاه جمعیتی چند میلیونی، مجبورند نیمی از جمعیت زمین را گرسنه نگاه دارند، اما آیا هیچ اعتباری برای کسانی نیست که میتوانند صدها میلیون را در صلح و رفاه نگاه دارند، بدون آنکه لقمهای از دهان کس دیگری بربایند؟ آیا هیچ قدرتی در پرورش و هدایت سرنوشت میلیونها میلیون انسان، در طول صدها قرن، بدون کمترین خشونتی نسبت به دیگران نمایان نیست؟
اسطورهشناسان تمام نژادهای کهن، افسانههایی از قهرمانانی را در اختیار ما میگذارند که زندگیشان در بخش کوچک مشخصی از بدنشان متمرکز بود، و تا زمانی که آن بخش لمس نمیشد، آسیبناپذیر باقی میماندند. به نظر میرسد هر ملتی نیز چنین مرکز حیاتی ویژهای دارد، و تا زمانی که آن دستنخورده بماند، هیچ مقدار بدبختی و بلا نمیتواند آن را نابود کند.
حیات هند در دین نهفته است، و تا زمانی که نژاد هندو میراث بزرگ نیاکان خود را فراموش نکند، هیچ نیرویی بر زمین نیست که بتواند آنان را نابود سازد.
امروزه همه کسانی را سرزنش میکنند که پیوسته به گذشتهی خود بازمینگرند. گفته میشود که این همه نگاه به گذشته علت تمام بدبختیهای هند است. اما به نظر من، برعکس، حقیقت عکس آن است. تا زمانی که گذشته را فراموش کردند، ملت هندو در حالت خوابزدگی ماند؛ و به محض آنکه شروع به نگریستن در گذشتهی خود کردند، در هر سویی تجلی تازهای از حیات پدیدار شد. آینده باید از بطن این گذشته ساخته شود؛ این گذشته آینده خواهد شد.
بنابراین، هرچه هندوها بیشتر گذشته را مطالعه کنند، آیندهشان باشکوهتر خواهد بود، و هرکس که تلاش کند گذشته را به در خانهی همگان بیاورد، خیرخواه بزرگ ملت خویش است. انحطاط هند نه از آن رو بود که قوانین و آداب پیشینیان بد بودند، بلکه از آن رو بود که اجازه داده نشد به نتایج منطقی خود برسند.
هر دانشجوی منتقدی میداند که قوانین اجتماعی هند همواره دستخوش تحولات بزرگ دورهای بودهاند. در آغاز، این قوانین تجسم طرحی عظیم بودند که قرار بود بهتدریج در طول زمان آشکار شود. بینندگان بزرگ هند باستان چنان از زمان خود جلوتر دیدند که جهان باید قرنها صبر کند تا حکمت آنان را دریابد، و همین ناتوانی فرزندان خودشان در درک دامنهی کامل این طرح شگفتانگیز است که یگانه علت انحطاط هند است.
هند باستان قرنها میدان نبرد پروژههای جاهطلبانهی دو طبقهی پیشتاز خود بود — برهمنان و کشتریاها.
از یک سو، روحانیون میان استبداد اجتماعی بیقانون شاهزادگان بر تودهها ایستادند — تودههایی که کشتریاها آنان را خوراک قانونی خود اعلام کرده بودند. از سوی دیگر، قدرت کشتریا تنها نیروی نیرومندی بود که با موفقیت در برابر استبداد معنوی روحانیون و زنجیر فزایندهی مراسم آیینی که آنان برای در بند کشیدن مردم میساختند، مبارزه میکرد.
این کشمکش از نخستین دورههای تاریخ نژاد ما آغاز شد، و در سراسر شروتیها میتوان آن را بهروشنی ردیابی کرد. آرامشی کوتاه فرا رسید هنگامی که شری کریشنا، در رأس جناح قدرت کشتریا و معرفت (جنانا)، راه آشتی را نشان داد. نتیجه آموزههای گیتا بود — عصارهی فلسفه، آزاداندیشی و دین. با این حال علتها همچنان وجود داشت، و معلول ناگزیر بود.
جاهطلبی این دو طبقه برای سروری بر فقرا و نادانان همچنان پابرجا بود، و کشمکش بار دیگر شدت یافت. ادبیات اندک باقیمانده از آن دوره تنها پژواکهای ضعیفی از آن نبرد عظیم گذشته را به ما میرساند، اما سرانجام بهصورت پیروزی کشتریاها، پیروزی معرفت، پیروزی آزادی بروز کرد — و آیینپرستی باید سقوط میکرد، بخش عمدهی آن برای همیشه. این جنبش همان چیزی است که به اصلاحات بودایی معروف است. در جنبهی دینی، نمایانگر رهایی از مراسم آیینی بود؛ در جنبهی سیاسی، سرنگونی روحانیون به دست کشتریاها.
واقعیتی معنادار است که دو بزرگترین مردی که هند باستان پرورد، هر دو کشتریا بودند — کریشنا و بودا — و معنادارتر آنکه هر دوی این مردان الهی دروازهی دانش را به روی همگان، بدون توجه به تبار یا جنسیت، گشودند.
بودیسم، علیرغم نیروی اخلاقی شگرفش، بهشدت شمایلشکن بود؛ و بخش عمدهی نیرویش در تلاشهای صرفاً منفی صرف شد، و ناچار بود در سرزمین زادگاهش بمیرد، و آنچه از آن باقی ماند پر از خرافات و مراسم آیینی شد، صد بار خامتر از آنچه قرار بود سرکوب کند. هرچند تا حدی در برانداختن قربانیهای حیوانی وداها موفق شد، سرزمین را پر از معابد، تصاویر، نمادها و استخوانهای مقدسین کرد.
فراتر از همه، در آمیختگی آریاییان، مغولان و بومیان که پدید آورد، ناخودآگاه راه را برای برخی از واماچاراهای هولناک گشود. این بهویژه دلیلی بود که چرا این تحریف آموزههای استاد بزرگ باید به دست شری شانکارا و گروه سنیاسینهای او از هند رانده میشد.
بدینسان حتی جریان حیاتی که بزرگترین روحی که هرگز جامهی انسانی پوشید — بهاگاوان بودا — به حرکت درآورد، تبدیل به مردابی شد، و هند مجبور بود قرنها صبر کند تا شانکارا برخاست، و پس از او بهسرعت رامانوجا و مادهوا آمدند.
تا این زمان، فصل کاملاً تازهای در تاریخ هند گشوده شده بود. کشتریاها و برهمنان باستانی ناپدید شده بودند. سرزمین میان هیمالیا و ویندهیا، خانهی آریاها، سرزمینی که کریشنا و بودا را پرورد، گهوارهی راجارشیها و برهمارشیهای بزرگ، خاموش شد، و از دورترین نقطهی شبهجزیرهی هند، از نژادهایی بیگانه در زبان و شکل، از خاندانهایی که ادعای تبار از برهمنان باستانی داشتند، واکنش علیه بودیسم تباهشده آمد.
در جنبش بودایی، کشتریاها رهبران واقعی بودند، و تودههای عظیمی از آنان بودایی شدند. در شور اصلاح و تبلیغ، لهجههای عامیانه تقریباً به طور انحصاری پرورش یافته بودند به بهای غفلت از سنسکریت، و بخش عمدهای از کشتریاها از ادبیات ودایی و دانش سنسکریت گسسته شده بودند. بدین ترتیب این موج اصلاحی که از جنوب آمد، تا حدی فقط به نفع روحانیون و فقط روحانیون بود. برای بقیهی میلیونها نفر هند، زنجیرهای بیشتری ساخت از آنچه تاکنون شناخته بودند.
کشتریاها همواره ستون فقرات هند بودند، و همچنین حامیان علم و آزادی، و صدایشان بارها و بارها طنین انداخته بود تا سرزمین را از خرافات پاک سازند؛ و در سراسر تاریخ هند، همواره سدی تسخیرناپذیر در برابر استبداد تهاجمی روحانیون بودند.
هنگامی که بخش بزرگتری از آنان در نادانی فرو رفتند، و بخشی دیگر خون خود را با وحشیان آسیای مرکزی آمیختند و شمشیرهای خود را برای استقرار حکومت روحانیون در هند به کار بردند، پیمانهی هند لبریز شد، و سرزمین بهارات فرو نشست تا دیگر برنخیزد، مگر آنکه کشتریا خود را بیدار کند و با آزاد ساختن خویش، زنجیرها را از پای دیگران بشکند. روحانیسالاری بلای هند است. آیا انسان میتواند برادر خود را تحقیر کند و خود از تحقیر بگریزد؟
بدان، ای راجاجی، بزرگترین حقایق که نیاکانت کشف کردند، این است که کائنات یکی است. آیا کسی میتواند به دیگری آسیب برساند بدون آنکه به خود آسیب رسانده باشد؟ انبوه استبداد برهمنان و کشتریاها با بهرهی مرکب بر سر خودشان بازگشته است؛ و هزار سال بردگی و انحطاط همان چیزی است که قانون اجتنابناپذیر کارما بر آنان وارد میسازد.
این سخن یکی از نیاکان توست: «حتی در همین زندگی، آنان بر نسبیت غلبه کردهاند که ذهنشان در یکسانی ثابت شده» — کسی که او را تجسد خداوند میدانند. همهی ما بدان ایمان داریم. آیا پس سخنان او باطل و بیمعنی است؟ اگر نه، و میدانیم که نیست، هرگونه تلاش علیه این برابری کامل تمام آفرینش، بدون توجه به تبار، جنسیت، یا حتی شایستگی، اشتباهی فاحش است، و هیچکس نجات نمییابد مگر آنکه به این اندیشهی یکسانی دست یافته باشد.
پس، ای شاهزادهی نجیب، آموزههای ودانتا را پیروی کن، نه آنگونه که این یا آن مفسر توضیح داده، بلکه آنگونه که خداوند درون تو آنها را درمییابد. فراتر از همه، این آموزهی بزرگ یکسانی در همه چیز، در همهی موجودات را پیروی کن و خدای واحد را در همه ببین.
این راه آزادی است؛ نابرابری، راه بندگی. هیچ انسان و هیچ ملتی نمیتواند بدون برابری جسمانی به آزادی جسمانی، و بدون برابری ذهنی به آزادی ذهنی دست یابد.
نادانی، نابرابری و آز سه علت بدبختی بشرند، و هر یک در پیوندی ناگزیر دنبالهی دیگری است. چرا باید انسانی خود را از انسان دیگری، یا حتی حیوانی، برتر بداند؟ در سراسر هستی یکسان است:
त्वं स्त्री त्वं पुमानसि त्वं कुमार उत वा कुमारी।
— «تو مردی، تو زنی، تو پسر جوانی، تو دختر جوانی.»بسیاری خواهند گفت: «این همه برای سنیاسینها درست است، اما ما خانهدار هستیم.» بیشک، خانهداری که وظایف بسیار دیگری برای انجام دارد، نمیتواند بهطور کامل به این یکسانی دست یابد؛ اما باز هم این باید آرمان آنان باشد، زیرا آرمان تمام جوامع، تمام بشریت، تمام جانوران و تمام طبیعت است که به این یکسانی دست یابند. اما افسوس! آنان گمان میکنند نابرابری راه رسیدن به برابری است، گویی میتوان با کجرفتن به راست رسید!
این بلای سرشت بشر است، لعنت بر بشریت، ریشهی تمام بدبختیها — این نابرابری. این سرچشمهی تمام بندهاست، جسمانی، ذهنی و معنوی.
समं पश्यन् हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति परां गतिम् ॥
समं पश्यन् हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति परां गतिम् ॥
— «چون خداوند را همهجا به یکسان حاضر ببیند، خود را با خود آسیب نمیرساند، و بدینسان به والاترین مقصد میرسد» (گیتا، ۱۳:۲۸). این یک گفته، در چند کلمه، راه جهانی رستگاری را در بر دارد.
شما، ای راجپوتها، شکوه هند باستان بودهاید. با انحطاط شما زوال ملی آمد، و هند تنها زمانی سربلند خواهد شد که فرزندان کشتریاها با فرزندان برهمنان همکاری کنند، نه برای تقسیم غنائم ثروت و قدرت، بلکه برای یاری ضعیفان، روشن ساختن نادانان، و بازگرداندن شکوه از دست رفتهی سرزمین مقدس نیاکانشان.
و چه کسی میتواند بگوید که زمان مساعد نیست؟ بار دیگر چرخ رو به بالا میچرخد، بار دیگر ارتعاشاتی از هند به حرکت درآمده که سرنوشتشان آن است که بهزودی به دورترین کرانههای زمین برسند. یک صدا سخن گفته، که پژواکش در حال غلتیدن و نیرومندتر شدن هر روزه است، صدایی حتی نیرومندتر از آنان که پیش از آن آمدهاند، زیرا حاصل جمع همهی آنهاست. بار دیگر آن صدایی که با حکیمان بر کرانهی ساراسواتی سخن گفت، صدایی که پژواکش از قله به قلهی «پدر کوهها» بازتاب یافت و از طریق کریشنا، بودا و چیتانیا در سیلابهای فراگیر بر دشتها فرود آمد، بار دیگر سخن گفته است. بار دیگر درها گشوده شدهاند. به قلمرو نور درآیید، دروازهها بار دیگر به رویتان گشوده شدهاند.
و تو، ای شاهزادهی محبوب من — تو نوباوهی نژادی که ستونهای زندهی دین جاودان بر آنان استوار است، مدافعان سوگندخورده و یاورانش، فرزندان راما و کریشنا، آیا بیرون خواهی ماند؟ میدانم، این نمیتواند باشد. یقین دارم، دست تو نخستین دستی خواهد بود که برای یاری دوبارهی دین دراز خواهد شد. و هنگامی که به تو، راجا اجیت سینگ، میاندیشم، کسی که در او دستاوردهای علمی نامدار خاندانت با پاکی منشی درآمیخته که یک ولی باید بدان مباهات کند، و با عشقی بیکران به بشریت، نمیتوانم از ایمان به رنسانس باشکوه دین جاودان سر باز زنم، آنگاه که چنین دستهایی آمادهی بازسازی دوبارهی آن هستند.
باشد که برکات راماکریشنا برای همیشه و تا ابد بر تو و خاندانت باد، و اینکه عمرت دراز باد برای خیر بسیاری، و برای گسترش حقیقت، دعای مداوم —
English
REPLY TO THE ADDRESS OF THE MAHARAJA OF KHETRI
INDIA — THE LAND OF RELIGION
During the residence of the Swamiji in America, the following Address from the Maharaja of Khetri (Rajputana), dated March 4th, 1895, was received by him:
My dear Swamiji,
As the head of this Durbar (a formal stately assemblage) held today for this special purpose, I have much pleasure in conveying to you, in my own name and that of my subjects, the heartfelt thanks of this State for your worthy representation of Hinduism at the Parliament of Religions, held at Chicago, in America.
I do not think the general principles of Hinduism could be expressed more accurately and clearly in English than what you have done, with all the restrictions imposed by the very natural shortcomings of language itself.
The influence of your speech and behaviour in foreign lands has not only spread admiration among men of different countries and different religions, but has also served to familiarise you with them, to help in the furtherance of your unselfish cause. This is very highly and inexpressibly appreciated by us all, and we should feel to be failing in our duty, were I not to write to you formally at least these few lines, expressing our sincere gratitude for all the trouble you have taken in going to foreign countries, and to expound in the American Parliament of Religions the truths of our ancient religion which we ever hold so dear. It is certainly applicable to the pride of India that it has been fortunate in possessing the privilege of having secured so able a representative as yourself.
Thanks are also due to those noble souls whose efforts succeeded in organising the Parliament of Religions, and who accorded to you a very enthusiastic reception. As you were quite a foreigner in that continent, their kind treatment of you is due to their love of the several qualifications you possess, and this speaks highly of their noble nature.
I herewith enclose twenty printed copies of this letter and have to request that, keeping this one with yourself you will kindly distribute the other copies among your friends.
With best regards,
I remain,
Yours very sincerely,
Raja Ajit Singh Bahadur of Khetri .
The Swamiji sent the following reply:
"Whenever virtue subsides, and wickedness raises its head, I manifest Myself to restore the glory of religion" — are the words, O noble Prince, of the Eternal One in the holy Gitâ, striking the keynote of the pulsating ebb and flow of the spiritual energy in the universe.
These changes are manifesting themselves again and again in rhythms peculiar to themselves, and like every other tremendous change, though affecting, more or less, every particle within their sphere of action, they show their effects more intensely upon those particles which are naturally susceptible to their power.
As in a universal sense, the primal state is a state of sameness of the qualitative forces — a disturbance of this equilibrium and all succeeding struggles to regain it, composing what we call the manifestation of nature, this universe, which state of things remains as long as the primitive sameness is not reached — so, in a restricted sense on our own earth, differentiation and its inevitable counterpart, this struggle towards homogeneity, must remain as long as the human race shall remain as such, creating strongly marked peculiarities between ethnic divisions, sub-races and even down to individuals in all parts of the world.
In this world of impartial division and balance, therefore, each nation represents, as it were, a wonderful dynamo for the storage and distribution of a particular species of energy, and amidst all other possessions that particular property shines forth as the special characteristic of that race. And as any upheaval in any particular part of human nature, though affecting others more or less, stirs to its very depth that nation of which it is a special characteristic, and from which as a centre it generally starts, so any commotion in the religious world is sure to produce momentous changes in India, that land which again and again has had to furnish the centre of the wide-spread religious upheavals; for, above all, India is the land of religion.
Each man calls that alone real which helps him to realise his ideal. To the worldly-minded, everything that can be converted into money is real, that which cannot be so converted is unreal. To the man of a domineering spirit, anything that will conduce to his ambition of ruling over his fellow men is real — the rest is naught; and man finds nothing in that which does not echo back the heartbeats of his special love in life.
Those whose only aim is to barter the energies of life for gold, or name, or any other enjoyment; those to whom the tramp of embattled cohorts is the only manifestation of power; those to whom the enjoyments of the senses are the only bliss that life can give — to these, India will ever appear as an immense desert whose every blast is deadly to the development of life, as it is known by them.
But to those whose thirst for life has been quenched for ever by drinking from the stream of immortality that flows from far away beyond the world of the senses, whose souls have cast away — as a serpent its slough — the threefold bandages of lust, gold, and fame, who, from their height of calmness, look with love and compassion upon the petty quarrels and jealousies and fights for little gilded puff-balls, filled with dust, called "enjoyment" by those under a sense-bondage; to those whose accumulated force of past good deeds has caused the scales of ignorance to fall off from their eyes, making them see through the vanity of name and form — to such wheresoever they be, India, the motherland and eternal mine of spirituality, stands transfigured, a beacon of hope to everyone in search of Him who is the only real Existence in a universe of vanishing shadows.
The majority of mankind can only understand power when it is presented to them in a concrete form, fitted to their perceptions. To them, the rush and excitement of war, with its power and spell, is something very tangible, and any manifestation of life that does not come like a whirlwind, bearing down everything before it, is to them as death. And India, for centuries at the feet of foreign conquerors, without any idea or hope of resistance, without the least solidarity among its masses, without the least idea of patriotism, must needs appear to such, as a land of rotten bones, a lifeless putrescent mass.
It is said — the fittest alone survive. How is it, then, that this most unfitted of all races, according to commonly accepted ideas, could bear the most awful misfortunes that ever befall a race, and yet not show the least signs of decay? How is it that, while the multiplying powers of the so-called vigorous and active races are dwindling every day, the immoral (?) Hindu shows a power of increase beyond them all? Great laurels are due, no doubt, to those who can deluge the world with blood at a moment's notice; great indeed is the glory of those who, to keep up a population of a few millions in plenty, have to starve half the population of the earth, but is no credit due to those who can keep hundreds of millions in peace and plenty, without snatching the bread from the mouth of anyone else? Is there no power displayed in bringing up and guiding the destinies of countless millions of human beings, through hundreds of centuries, without the least violence to others?
The mythologists of all ancient races supply us with fables of heroes whose life was concentrated in a certain small portion of their bodies, and until that was touched they remained invulnerable. It seems as if each nation also has such a peculiar centre of life, and so long as that remains untouched, no amount of misery and misfortune can destroy it.
In religion lies the vitality of India, and so long as the Hindu race do not forget the great inheritance of their forefathers, there is no power on earth to destroy them.
Nowadays everybody blames those who constantly look back to their past. It is said that so much looking back to the past is the cause of all India's woes. To me, on the contrary, it seems that the opposite is true. So long as they forgot the past, the Hindu nation remained in a state of stupor; and as soon as they have begun to look into their past, there is on every side a fresh manifestation of life. It is out of this past that the future has to be moulded; this past will become the future.
The more, therefore, the Hindus study the past, the more glorious will be their future, and whoever tries to bring the past to the door of everyone, is a great benefactor to his nation. The degeneration of India came not because the laws and customs of the ancients were bad, but because they were not allowed to be carried to their legitimate conclusions.
Every critical student knows that the social laws of India have always been subject to great periodic changes. At their inception, these laws were the embodiment of a gigantic plan, which was to unfold itself slowly through time. The great seers of ancient India saw so far ahead of their time that the world has to wait centuries yet to appreciate their wisdom, and it is this very inability on the part of their own descendants to appreciate the full scope of this wonderful plan that is the one and only cause of the degeneration of India.
Ancient India had for centuries been the battlefield for the ambitious projects of two of her foremost classes — the Brâhmins and the Kshatriyas.
On the one hand, the priesthood stood between the lawless social tyranny of the princes over the masses whom the Kshatriyas declared to be their legal food. On the other hand, the Kshatriya power was the one potent force which struggled with any success against the spiritual tyranny of the priesthood and the ever-increasing chain of ceremonials which they were forging to bind down the people with.
The tug of war began in the earliest periods of the history of our race, and throughout the Shrutis it can be distinctly traced. A momentary lull came when Shri Krishna, leading the faction of Kshatriya power and of Jnâna, showed the way to reconciliation. The result was the teachings of the Gita — the essence of philosophy, of liberality, of religion. Yet the causes were there, and the effect must follow.
The ambition of these two classes to be the masters of the poor and ignorant was there, and the strife once more became fierce. The meagre literature that has come down to us from that period brings to us but faint echoes of that mighty past strife, but at last it broke out as a victory for the Kshatriyas, a victory for Jnana, for liberty — and ceremonial had to go down, much of it for ever. This upheaval was what is known as the Buddhistic reformation. On the religious side, it represented freedom from ceremonial; on the political side, overthrow of the priesthood by the Kshatriyas.
It is a significant fact that the two greatest men ancient India produced, were both Kshatriyas — Krishna and Buddha — and still more significant is the fact that both of these God-men threw open the door of knowledge to everyone, irrespective of birth or sex.
In spite of its wonderful moral strength, Buddhism was extremely iconoclastic; and much of its force being spent in merely negative attempts, it had to die out in the land of its birth, and what remained of it became full of superstitions and ceremonials, a hundred times cruder than those it was intended to suppress. Although it partially succeeded in putting down the animal sacrifices of the Vedas, it filled the land with temples, images, symbols, and bones of saints.
Above all, in the medley of Aryans, Mongols, and aborigines which it created, it unconsciously led the way to some of the hideous Vâmâchâras. This was especially the reason why this travesty of the teaching of the great Master had to be driven out of India by Shri Shankara and his band of Sannyâsins.
Thus even the current of life, set in motion by the greatest soul that ever wore a human form, the Bhagavân Buddha himself, became a miasmatic pool, and India had to wait for centuries until Shankara arose, followed in quick succession by Râmânuja and Madhva.
By this time, an entirely new chapter had opened in the history of India. The ancient Kshatriyas and the Brahmins had disappeared. The land between the Himalayas and the Vindhyas, the home of the Âryas, the land which gave birth to Krishna and Buddha, the cradle of great Râjarshis and Brahmarshis, became silent, and from the very farther end of the Indian Peninsula, from races alien in speech and form, from families claiming descent from the ancient Brahmins, came the reaction against the corrupted Buddhism.
In the Buddhistic movement, the Kshatriyas were the real leaders, and whole masses of them became Buddhists. In the zeal of reform and conversion, the popular dialects had been almost exclusively cultivated to the neglect of Sanskrit, and the larger portion of Kshatriyas had become disjointed from the Vedic literature and Sanskrit learning. Thus this wave of reform, which came from the South, benefited to a certain extent the priesthood, and the priests only. For the rest of India's millions, it forged more chains than they had ever known before.
The Kshatriyas had always been the backbone of India, so also they had been the supporters of science and liberty, and their voices had rung out again and again to clear the land from superstitions; and throughout the history of India they ever formed the invulnerable barrier to aggressive priestly tyranny.
When the greater part of their number sank into ignorance, and another portion mixed their blood with savages from Central Asia and lent their swords to establish the rules of priests in India, her cup became full to the brim, and down sank the land of Bharata, not to rise again, until the Kshatriya rouses himself, and making himself free, strikes the chains from the feet of the rest. Priestcraft is the bane of India. Can man degrade his brother, and himself escape degradation?
Know, Rajaji, the greatest of all truths, discovered by your ancestors, is that the universe is one. Can one injure anyone without injuring himself? The mass of Brahmin and Kshatriya tyranny has recoiled upon their own heads with compound interest; and a thousand years of slavery and degradation is what the inexorable law of Karma is visiting upon them.
This is what one of your ancestors said: "Even in this life, they have conquered relativity whose mind is fixed in sameness" — one who is believed to be God incarnate. We all believe it. Are his words then vain and without meaning? If not, and we know they are not, any attempt against this perfect equality of all creation, irrespective of birth, sex, or even qualification, is a terrible mistake, and no one can be saved until he has attained to this idea of sameness.
Follow, therefore, noble Prince, the teachings of the Vedanta, not as explained by this or that commentator, but as the Lord within you understands them. Above all, follow this great doctrine of sameness in all things, through all beings, seeing the same God in all.
This is the way to freedom; inequality, the way to bondage. No man and no nation can attempt to gain physical freedom without physical equality, nor mental freedom without mental equality.
Ignorance, inequality, and desire are the three causes of human misery, and each follows the other in inevitable union. Why should a man think himself above any other man, or even an animal? It is the same throughout:
त्वं स्त्री त्वं पुमानसि त्वं कुमार उत वा कुमारी।
—"Thou art the man, Thou the woman, Thou art the young man, Thou the young woman."
Many will say, "That is all right for the Sannyasins, but we are householders." No doubt, a householder having many other duties to perform, cannot as fully attain to this sameness; yet this should be also their ideal, for it is the ideal of all societies, of all mankind, all animals, and all nature, to attain to this sameness. But alas! they think inequality is the way to attain equality as if they could come to right by doing wrong!
This is the bane of human nature, the curse upon mankind, the root of all misery — this inequality. This is the source of all bondage, physical, mental, and spiritual.
समं पश्यन् हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति परां गतिम् ॥
समं पश्यन् हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति परां गतिम् ॥
— "Since seeing the Lord equally existent everywhere he injures not Self by self, and so goes to the Highest Goal" (Gita, XIII. 28). This one saying contains, in a few words, the universal way to salvation.
You, Rajputs, have been the glories of ancient India. With your degradation came national decay, and India can only be raised if the descendants of the Kshatriyas co-operate with the descendants of the Brahmins, not to share the spoils of pelf and power, but to help the weak to enlighten the ignorant, and to restore the lost glory of the holy land of their forefathers.
And who can say but that the time is propitious? Once more the wheel is turning up, once more vibrations have been set in motion from India, which are destined at no distant day to reach the farthest limits of the earth. One voice has spoken, whose echoes are rolling on and gathering strength every day, a voice even mightier than those which have preceded it, for it is the summation of them all. Once more the voice that spoke to the sages on the banks of the Sarasvati, the voice whose echoes reverberated from peak to peak of the "Father of Mountains", and descended upon the plains through Krishna Buddha, and Chaitanya in all-carrying floods, has spoken again. Once more the doors have opened. Enter ye into the realms of light, the gates have been opened wide once more.
And you, my beloved Prince — you the scion of a race who are the living pillars upon which rests the religion eternal, its sworn defenders and helpers, the descendants of Râma and Krishna, will you remain outside? I know, this cannot be. Yours, I am sure, will be the first hand that will be stretched forth to help religion once more. And when I think of you, Raja Ajit Singh, one in whom the well-known scientific attainments of your house have been joined to a purity of character of which a saint ought to be proud, to an unbounded love for humanity, I cannot help believing in the glorious renaissance of the religion eternal, when such hands are willing to rebuild it again.
May the blessings of Ramakrishna be on you and yours for ever and ever, and that you may live long for the good of many, and for the spread of truth is the constant prayer of —
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.