به روح خویش

لحظه‌ای دیگر صبر کن، ای قلب دلیر،

این یوغ همه‌عمری را جدا مکن

اگرچه حال تباه می‌نماید و آینده تاریک.

و سالیانی می‌نماید که تو و من

راهپیماییمان را آغاز کرده‌ایم — از بالا یا پایین. در دریاهایی که

این چنین نادرند به آرامی می‌رانیم —

تو از خودم به من نزدیک‌تری، بیش از بسیاری اوقات که خودم به خودم بودم —

جنبش‌های ذهن را پیش از آنکه باشند اعلام می‌داری!

آینه راستین — نبضت چنان با نبض من هماهنگ،

تو کامل‌ترین ثبت اندیشه‌ها هستی، هرچه لطیف باشند —

آیا حال جدا شویم، ای ثبت‌کننده، بگو؟

در تو دوستی است، در تو وفاداری،

چون تو هشدار دادی آنگاه که اندیشه‌های پلید در حال شکل گرفتن بودند —

و اگرچه آه، هشدارت به کناری نهاده شد،

همان‌گونه که همیشه بودی ادامه دادی — نیک و راستین.