کسی مقصر نیست

خورشید فرو می‌نشیند، پرتوهای سرخ‌گونه‌اش

روشنایی روز در حال مرگ را می‌افروزند؛

نگاهی هراسان به پشت سر می‌افکنم

و پیروزی خویش را شرمساری می‌یابم؛

جز من کسی را نتوان نکوهش کرد.

هر روز زندگی‌ام را می‌سازم یا ویران می‌کنم،

هر کرداری همتای خود را می‌زاید،

نیک نیک، بد بد، جریانی که یک‌بار راه افتاد

کسی نتواند بازش دارد یا ببندد؛

جز من کسی را نتوان نکوهش کرد.

من خود تجسم گذشته‌ام هستم؛

طرح در آن ریخته شد؛

اراده، اندیشه، با آن همراهند،

پیکر بیرونی نیز با آن همسو است؛

جز من کسی را نتوان نکوهش کرد.

عشق به صورت عشق بازمی‌گردد،

کینه، کینه‌ای سهمگین‌تر می‌پرورد،

آنها پیمانه می‌زنند و بر من می‌نهند

از خلال زندگی و مرگ، ادعای خویش را؛

جز من کسی را نتوان نکوهش کرد.

بیم و پشیمانی بیهوده را فرومی‌گذارم،

سلطۀ کارمایم را احساس می‌کنم،

با اشباحی روبرو می‌شوم که کردارهایم برانگیخته‌اند --

شادی، اندوه، سرزنش، آوازه؛

جز من کسی را نتوان نکوهش کرد.

نیک، بد، عشق، کینه، و لذت، درد

برای همیشه به هم پیوسته‌اند،

از لذتی بدون درد خیال می‌بافم،

آن هرگز، هرگز نیامد؛

جز من کسی را نتوان نکوهش کرد.

کینه را رها می‌کنم، عشق را رها می‌کنم،

تشنگی‌ام به زندگی فرو نشسته است؛

مرگ جاودان است آنچه می‌خواهم،

نیروانا (nirvāṇa) شعلۀ حیات را خاموش می‌کند؛

دیگر کسی نمانده که نکوهش کنند.

تنها یک انسان، تنها یک خدا، یک روح برای همیشه کامل،

تنها یک حکیم که همواره راه‌های تاریک و مبهم را کنار نهاد،

تنها یک انسان که جرأت اندیشیدن و جرأت نشان دادن هدف را داشت --

که مرگ لعنت است، و همچنین است زندگی، و بهترین آن است که بایستد و نباشد.

اُم نَمَه بَهاگَوَته سَمبودهایَه

اُم، بر خداوند آگاه درود می‌فرستم.

## منابع