چهارشنبه، ۲۶ ژوئن
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
(به قلم خانم س. ای. والدو، یکی از مریدان)
چهارشنبه، ۲۶ ژوئن ۱۸۹۵.
بهترین کارمان را میکنیم، بیشترین تأثیرمان را میگذاریم، وقتی بدون فکر به خود هستیم. همهی نوابغ بزرگ این را میدانند. بگذار خود را به روی آن یک بازیگر الهی باز کنیم، و بگذار او عمل کند، و ما هیچ کاری نکنیم. «ای ارجونا! من در تمام جهان هیچ وظیفهای ندارم»، کریشنا میگوید. کاملاً تسلیم باش، کاملاً بیقید باش؛ تنها آنگاه میتوانی هر کار راستینی انجام دهی. هیچ چشمی نمیتواند نیروهای واقعی را ببیند، ما تنها میتوانیم نتایج را ببینیم. خود را کنار بگذار، آن را از دست بده، فراموشش کن؛ فقط بگذار خداوند کار کند، این کار اوست. ما هیچ کاری نداریم جز کنار ایستادن و گذاشتن که خداوند کار کند. هر چه بیشتر کنار برویم، خداوند بیشتر وارد میشود. از «منِ» کوچک رها شو، و بگذار تنها «منِ» بزرگ زندگی کند.
ما همان هستیم که اندیشههایمان ما را ساختهاند؛ پس مراقب چیزی باش که فکر میکنی. کلمات فرعی هستند. اندیشهها زندهاند، سفر میکنند. هر اندیشهای که میاندیشیم با رنگ شخصیت خودمان آمیخته است، به طوری که برای مرد پاک و مقدس، حتی شوخیها یا دشنامهایش نیز پیچ عشق و پاکی خودش را دارند و خیر میرسانند.
هیچ چیز نخواه؛ به خداوند فکر کن و انتظار بازگشت نداشته باش. این بیخواهندگان هستند که نتایج میآورند. راهبان گدا دین را به در خانهی هر مردی میبرند؛ اما آنها فکر میکنند که هیچ کاری نمیکنند، ادعایی ندارند، کارشان ناخودآگاه انجام میشود. اگر از درخت دانش بخورند، خودپرست میشوند، و همهی خیری که انجام میدهند میپرد. به محض اینکه «من» میگوییم، همواره فریب میخوریم؛ و آن را «قابل شناخت» مینامیم، اما تنها چرخیدن دور تا دور مثل گاوی است که به درختی بسته شده. خداوند خود را بهترین پنهان کرده، و کارش بهترین است؛ پس کسی که خود را بهترین پنهان میکند، بیشترین را به انجام میرساند. بر خود فتح کن، و تمام هستی از آنِ توست.
در حالت ساتوا ما ماهیت راستین چیزها را میبینیم، از حواس و از خرد فراتر میرویم. دیوار آهنین که ما را در بر گرفته خودپرستی است؛ هر چیز را به خودمان ارجاع میدهیم، و فکر میکنیم: «من این، آن، و دیگری را انجام میدهم.» از این «منِ» ناچیز رها شو؛ این اهریمنگرایی را در ما بکش؛ «نه من، بلکه تو» — بگو، احساس کن، زندگی کن. تا زمانی که جهانی را که «من» ساخته است رها نکنیم، هرگز نمیتوانیم وارد ملکوت آسمان شویم. هیچکس هرگز نتوانست، هیچکس هرگز نخواهد توانست. رها کردن جهان یعنی فراموش کردن «من»، ندانستن آن به هیچ وجه — زیستن در جسم، اما نه از آن. این «منِ» شرور باید محو شود. به مردمانی که تو را آزار میدهند برکت بده. فکر کن چقدر خیر به تو میرسانند؛ آنها فقط میتوانند به خودشان آسیب بزنند. برو جایی که مردم از تو نفرت دارند، بگذار «منِ» تو را از تو بتراشند، و به خداوند نزدیکتر خواهی شد. مثل میمون مادر، تا آنجا که میتوانیم «نوزادمان» یعنی جهان را در آغوش میفشاریم، اما در نهایت وقتی مجبور شویم آن را زیر پایمان بگذاریم، آنگاه آمادهایم که به سوی خداوند بیاییم. خوشا به حال کسی که برای پارسایی آزار میبیند. خوشا به حال ما اگر نتوانیم بخوانیم، چیز کمتری داریم که ما را از خداوند دور کند.
لذت همان مار هزارسر است که باید زیر پایمان لگد کنیم. رها میکنیم و پیش میرویم، سپس هیچ نمییابیم و ناامید میشویم؛ اما پایدار باش، پایدار باش. جهان دیوی است. پادشاهیای است که «منِ» ناچیز پادشاه آن است. آن را کنار بگذار و محکم بایست. از شهوت و زر و شهرت دست بکش و به خداوند چنگ بزن، و در پایان به حالتی از بیتفاوتی کامل خواهیم رسید. این ایده که ارضای حواس لذت را تشکیل میدهد کاملاً مادیگرایانه است. در آنجا نه ذرهای از لذت واقعی وجود دارد؛ هر شادیای که هست، صرفاً بازتابی از سعادت راستین است.
کسانی که خود را به خداوند وامیگذارند بیشتر از همهی کارگزاران به اصطلاح برای جهان انجام میدهند. یک مرد که خود را کاملاً تصفیه کرده، بیشتر از یک گروه موعظهکنندگان انجام میدهد. از پاکی و سکوت کلامِ قدرت بیرون میآید.
«مانند نیلوفر باش — در یک جا بمان و گلبرگهایت را باز کن؛ و زنبورها خودشان خواهند آمد.» تضاد بزرگی بین کشاب چاندرا سن و شری راماکریشنا بود. دومی هرگز هیچ گناه یا رنجی در جهان، هیچ شری برای مبارزه نمیشناخت. اولی یک مصلح اخلاقی بزرگ، رهبر، و بنیانگذار برهمو-سماج بود. پس از دوازده سال، پیامبر آرام داکشینشوار انقلابی نه تنها در هند، بلکه در جهان پدید آورده بود. قدرت با خاموشانی است که تنها زندگی میکنند و عشق میورزند و سپس شخصیتشان را پس میکشند. هرگز «من» و «مال من» نمیگویند؛ تنها خوشبختاند که ابزارند. چنین مردانی سازندگان مسیحها و بوداها هستند، که همواره کاملاً با خداوند یکی شده زندگی میکنند، وجودهای آرمانی، که نه چیزی میخواهند و نه آگاهانه هیچ کاری میکنند. آنها محرکان واقعی هستند، جیوانموکتاها (کسانی که حتی در زندگی آزادند)، کاملاً بیخود، آن شخصیت کوچک کاملاً دمیده شده، بلندپروازی ناموجود. آنها تماماً اصل هستند، بیهیچ شخصیتی.
English
(RECORDED BY MISS S. E. WALDO, A DISCIPLE)
WEDNESDAY, June 26, 1895.
Our best work is done, our greatest influence is exerted, when we are without thought of self. All great geniuses know this. Let us open ourselves to the one Divine Actor, and let Him act, and do nothing ourselves. "O Arjuna! I have no duty in the whole world", says Krishna. Be perfectly resigned, perfectly unconcerned; then alone can you do any true work. No eyes can see the real forces, we can only see the results. Put out self, lose it, forget it; just let God work, it is His business. We have nothing to do but stand aside and let God work. The more we go away, the more God comes in. Get rid of the little "I", and let only the great "I" live.
We are what our thoughts have made us; so take care of what you think. Words are secondary. Thoughts live, they travel far. Each thought we think is tinged with our own character, so that for the pure and holy man, even his jests or abuse will have the twist of his own love and purity and do good.
Desire nothing; think of God and look for no return. It is the desireless who bring results. The begging monks carry religion to every man's door; but they think that they do nothing, they claim nothing, their work is unconsciously done. If they should eat of the tree of knowledge, they would become egoists, and all the good they do would fly away. As soon as we say "I", we are humbugged all the time; and we call it "knowable", but it is only going round and round like a bullock tied to a tree. The Lord has hidden Himself best, and His work is best; so he who hides himself best, accomplishes most. Conquer yourself, and the whole universe is yours.
In the state of Sattva we see the very nature of things, we go beyond the senses and beyond reason. The adamantine wall that shuts us in is egoism; we refer everything to ourselves, thinking. "I do this, that, and the other." Get rid of this puny "I"; kill this diabolism in us; "Not I, but Thou" — say it, feel it, live it. Until we give up the world manufactured by the ego, never can we enter the kingdom of heaven. None ever did, none ever will. To give up the world is to forget the ego, to know it not at all — living in the body, but not of it. This rascal ego must be obliterated. Bless men when they revile you. Think how much good they are doing you; they can only hurt themselves. Go where people hate you, let them thrash the ego out of you, and you will get nearer to the Lord. Like the mother-monkey, we hug our "baby", the world, as long as we can, but at last when we are driven to put it under our feet and step on it[6]* then we are ready to come to God. Blessed it is to be persecuted for the sake of righteousness. Blessed are we if we cannot read, we have less to take us away from God.
Enjoyment is the million-headed serpent that we must tread under foot. We renounce and go on, then find nothing and despair; but hold on, hold on. The world is a demon. It is a kingdom of which the puny ego is king. Put it away and stand firm. Give up lust and gold and fame and hold fast to the Lord, and at last we shall reach a state of perfect indifference. The idea that the gratification of the senses constitutes enjoyment is purely materialistic. There is not one spark of real enjoyment there; all the joy there is, is a mere reflection of the true bliss.
Those who give themselves up to the Lord do more for the world than all the so-called workers. One man who has purified himself thoroughly accomplishes more than a regiment of preachers. Out of purity and silence comes the word of power.
"Be like a lily — stay in one place and expand your petals; and the bees will come of themselves." There was a great contrast between Keshab Chandra Sen and Shri Ramakrishna. The second never recognised any sin or misery in the world, no evil to fight against. The first was a great ethical reformer, leader, and founder of the Brahmo-Samaj. After twelve years the quiet prophet of Dakshineswar had worked a revolution not only in India, but in the world. The power is with the silent ones, who only live and love and then withdraw their personality. They never say "me" and "mine"; they are only blessed in being instruments. Such men are the makers of Christs and Buddhas, ever living fully identified with God, ideal existences, asking nothing, and not consciously doing anything. They are the real movers, the Jivanmuktas, (Literally, free even while living.) absolutely selfless, the little personality entirely blown away, ambition non-existent. They are all principle, no personality.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.