XXIX آقا
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
بیست و نهم[۶]*
(ترجمه از بنگالی)
غازیپور،
۳۱ مارس ۱۸۹۰م.
جناب عالی،
چند روزی است که اینجا نبودهام و امروز نیز دوباره عازم رفتن هستم. از برادر گانگادهار خواستهام که به اینجا بیاید؛ و اگر بیاید، با هم نزد شما خواهیم آمد. به دلایلی خاص، در روستایی دورافتاده از اینجا به صورت پنهانی اقامت خواهم داشت، و از آنجا امکان نوشتن نامه وجود ندارد، از همین رو تا کنون نتوانستم به نامهی شما پاسخ دهم. احتمال زیادی میرود که برادر گانگادهار بیاید، وگرنه پاسخ یادداشتم به من رسیده بود. برادر آبهیداناندا نزد دکتر پریا در وارانسی اقامت دارد. برادر دیگری از من با من بود، اما به جایی که آبهیداناندا است رفته است. خبر رسیدنش هنوز به من نرسیده و از آنجا که حالش خوب نیست، نگران او هستم. با او بسیار ظالمانه رفتار کردهام — یعنی او را آنقدر آزردهام تا از همراهیام دست بکشد. چارهای نیست، میبینید که؛ من چقدر سستدلم، چقدر در چنبرهی آشفتگیهای عشق گرفتارم! دعا کنید که سختدل شوم. چه بگویم دربارهی حال دلم! آه، انگار آتش جهنم شبانهروز در آن میسوزد! هیچ چیز، هیچ چیزی نتوانستم تا کنون انجام دهم! و این زندگی به نظر میرسد که بیهوده تلف میشود؛ احساس میکنم کاملاً درماندهام و نمیدانم چه کنم! بابا جی سخنان شیرین میگوید و مرا از رفتن باز میدارد. آه، چه بگویم؟ صدها گناه در حق شما مرتکب شدهام — لطفاً آنها را به عنوان لغزشهای مردی که درد روحی او را دیوانه کرده ببخشید. آبهیداناندا به اسهال خونی دچار شده است. اگر مهربانانه از احوال او جویا شوید و در صورتی که بخواهد همراه با برادری که از اینجا رفته به صومعهی ما برود، او را روانه کنید، بسیار سپاسگزار خواهم بود. گوروبهاییهای من حتماً مرا بسیار سنگدل و خودخواه میپندارند. آه، چه کنم؟ چه کسی عمق دلم را میبیند؟ چه کسی میداند که شبانهروز چقدر رنج میبرم؟ دعا کنید که پایدارترین صبر و استقامت نصیبم شود.
با درودهای بیشمار،
مخلص شما،
ویوکاناندا.
یادداشت: آبهیداناندا در خانهی دکتر پریا در سونارپورا اقامت دارد. کمردردم نیز مثل سابق است.
ویوکاناندا.
English
XXIX[6]*
(Translated from Bengali)
GHAZIPUR,
31st March, 1890.
DEAR SIR,
I haven't been here for the last few days and am again going away today. I have asked brother Gangadhar to come here; and if he comes, we go over to you together. For some special reasons, I shall continue to stay in secret in a village some distance from this place, and there's no facility for writing any letter from that place, owing to which I could not reply to your letter so long. Brother Gangadhar is very likely to come, otherwise the reply to my note would have reached me. Brother Abhedananda is putting up with Doctor Priya at Varanasi. Another brother of mine had been with me, but has left for Abhedananda's place. The news of his arrival has not yet been received, and, his health being bad, I am rather anxious for his sake. I have behaved very cruelly towards him — that is, I have harassed him much to make him leave my company. There's no help, you see; I am so very weak-hearted, so much overmastered by the distractions of love! Bless me that I may harden. What shall I say to you about the condition of my mind! Oh, it is as if the hell-fire is burning there day and night! Nothing, nothing could I do yet! And this life seems muddled away in vain; I feel quite helpless as to what to do! The Babaji throws out honeyed words and keeps me from leaving. Ah, what shall I say? I am committing hundreds of offenses against you — please excuse them as so many misdoings of a man driven mad with mental agonies. Abhedananda is suffering from dysentery. I shall be very much obliged if you will kindly inquire about his condition and send him down to our Math in case he wants to go there with our brother who has come from here. My Gurubhais must be thinking me very cruel and selfish. Oh, what can I do? Who will see deep down into my mind? Who will know how much I am suffering day and night? Bless me that I may have the most unflinching patience and perseverance.
With countless greetings,
Yours etc.,
VIVEKANANDA.
PS. Abhedananda is staying in Doctor Priya's house at Sonarpura. My lumbago is as before.
VIVEKANANDA.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.