روح و خدا
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
هر آنچه در فضا باشد، صورتی دارد. فضا خود نیز صورتی دارد. یا تو در فضایی، یا فضا در توست. آتمن فراتر از هر فضایی است. فضا در آتمن است، نه آتمن در فضا.
صورت محدود به زمان و مکان است و تابع قانون علّیّت. تمامی زمان در ماست، نه ما در زمان. چون آتمن نه در زمان است و نه در مکان، پس تمامی زمان و مکان در درون آتمن جای دارند. از این رو، آتمن همهجا حاضر است.
تصوّر ما از خدا چیزی جز بازتاب خودِ ما نیست.
فارسی باستان و سنسکریت خویشاوندیهایی با یکدیگر دارند.
نخستین تصوّر بشر از خدا، یکیانگاشتن خدا با صورتهای گوناگون طبیعت بود — یعنی طبیعتپرستی. مرحلهی بعد، خدای قبیلهای بود. و مرحلهی پس از آن، پرستش پادشاهان.
تصوّر خدا در آسمان در میان همهی ملّتها غالب است، بهجز در هند. این تصوّری بسیار خام و ابتدایی است.
اندیشهی تداوم زندگی اندیشهای واهی است. ما هرگز از مرگ رهایی نخواهیم یافت، مگر آنکه از خودِ زندگی رها شویم.
English
Anything that is in space has form. Space itself has form. Either you are in space, or space is in you. The soul is beyond all space. Space is in the soul, not the soul in space.
Form is confined to time and space and is bound by the law of causation. All time is in us, we are not in time. As the soul is not in time and space, all time and space are within the soul. The soul is therefore omnipresent.
Our idea of God is the reflection of ourselves.
Old Persian and Sanskrit have affinities.
The primitive idea of God was identifying God with different forms of nature—nature-worship. The next stage was the tribal God. The next stage, the worship of kings.
The idea of God in heaven is predominant in all nations except in India. The idea is very crude.
The idea of the continuity of life is foolish. We can never get rid of death until we get rid of life.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.