نامه ۶ - هاریپادا
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
VI
(ترجمه از بنگالی)
به آدرس: جناب جورج دبلیو. هیل،
۵۴۱ خیابان دیربورن، شیکاگو،
۲۸ دسامبر ۱۸۹۳
هاریپادای عزیز،
بسیار شگفتانگیز است که خبر سخنرانیهای شیکاگوی من به روزنامههای هند رسیده است؛ زیرا هرچه انجام میدهم، سعی میکنم از شهرتطلبی بپرهیزم. چیزهای بسیاری اینجا توجهم را جلب میکند. میتوان بهجرئت گفت که فقر در این کشور وجود ندارد. هرگز در جای دیگری زنانی به این اندازه فرهیخته و تحصیلکرده ندیدهام. مردان تحصیلکرده در کشور ما هستند، اما به زحمت میتوانید زنانی همچون زنان اینجا بیابید. بهراستی درست است که «الهه خود بهعنوان لکشمی در خانههای مردان فضیلتمند زندگی میکند». هزاران زن را دیدهام که دلهایشان چون برف پاک و بیلک است. آه، چه آزادند! اینانند که وظایف اجتماعی و مدنی را اداره میکنند. مدارس و دانشگاهها پر از زنان است، اما در کشور ما، زنان را به سلامت نمیتوان در خیابانها راه داد! مهربانی ایشان به من بیاندازه است. از آن زمان که به اینجا آمدم، آنان مرا به خانههایشان خوشآمد گفتهاند. برایم غذا تهیه میکنند، سخنرانیهایم را ترتیب میدهند، مرا به بازار میبرند و هر آنچه برای آسایش و راحتی من لازم است انجام میدهند. هرگز نخواهم توانست حتی ذرهای از این دین عمیق سپاس را که به ایشان دارم ادا کنم.
آیا میدانید «عابد شکتی» (Shakti-worshipper) واقعی کیست؟ کسی است که میداند خداوند نیروی فراگیر هستی است و در زنان جلوهی آن نیرو را میبیند. بسیاری از مردان اینجا به زنان خود از این دیدگاه مینگرند. مانو نیز گفته است که خدایان خانوادههایی را که زنان در آن شاد و خوب رفتار میشوند، برکت میدهند. اینجا مردان با زنانشان به بهترین شکل ممکن رفتار میکنند، و از اینرو آنان چنین شکوفا و دانشمند و آزاد و پرتواناند. اما چرا ما بنده، بدبخت و مردهایم؟ پاسخ آشکار است.
و اینجا چه پاک و عفیفاند! کمتر زنی پیش از بیست یا بیستوپنج سالگی ازدواج میکند، و آنان بهاندازهی پرندگان هوا آزادند. به بازار، مدرسه و دانشگاه میروند، درآمد به دست میآورند و هر نوع کاری انجام میدهند. آنان که مرفهاند، خود را وقف خدمت به فقیران میکنند. ما چه میکنیم؟ ما در تزویج دختران یازدهساله بسیار منظم هستیم تا مبادا فاسد و بیاخلاق شوند. مانوی ما چه میگوید؟ «دختران باید با همان دقت و توجهی که به پسران میشود، تکیهگاه و آموزش داشته باشند.» همانگونه که پسران باید پس از رعایت برهماچاریا (brahmacharya) تا سیسالگی ازدواج کنند، دختران نیز باید برهماچاریا را رعایت کرده و از سوی والدینشان تحصیل کنند. اما ما در واقع چه میکنیم؟ آیا میتوانید وضع زنانتان را بهبود دهید؟ آنگاه امیدی برای بهروزی شما خواهد بود. وگرنه همچنان عقبمانده خواهید ماند.
اگر کسی در کشور ما از طبقهای پایین زاده شود، برای همیشه تمام شده است؛ امیدی برایش نیست. چرا؟ چه ستمکاری است! در این کشور برای هر فرد امکانات و فرصتها و امید وجود دارد. امروز فقیر است، فردا شاید ثروتمند و دانشمند و محترم شود. اینجا همه مشتاق یاری رساندن به فقیراناند. در هند فریاد واویلا بلند است که ما بسیار فقیریم، اما چند انجمن خیریه برای رفاه فقیران وجود دارد؟ چند نفر واقعاً برای رنج و درد میلیونها فقیر هند اشک میریزند؟ آیا ما انسانیم؟ چه میکنیم برای معاش و ترقی آنان؟ دستشان نمیزنیم، از معاشرتشان میپرهیزیم! آیا ما انسانیم؟ آن هزاران برهمن — چه میکنند برای تودههای فقیر و زیر یوغ هند؟ «دست نزن»، «دست نزن» تنها جملهای است که بر لبانشان جاری است! دین ابدی ما به دستانشان تا چه حد پست و تحقیر شده است! دین ما اکنون در چیست؟ فقط در «دستنزنباشی» و هیچ جای دیگر!
من برای ارضای کنجکاوی خود به این کشور نیامدم، نه برای نام یا شهرت، بلکه آمدم ببینم آیا میتوانم راهی برای حمایت از فقیران هند بیابم. اگر خدا یاریم کند، بهتدریج خواهید دانست آن راهها چیست.
دربارهی معنویت، آمریکاییان از ما بسیار عقبترند، اما جامعهی آنان از ما بسیار برتر است. ما معنویت خود را به آنان خواهیم آموخت و آنچه در جامعهشان بهترین است را در خود جذب خواهیم کرد.
با محبت و آرزوهای نیک،
ارادتمند شما،
ویویکاناندا
یادداشتها
English
VI
(Translated from Bengali)
C/O George W. Hale Esq.,
541 Dearborn Avenue, Chicago,
28th December, 1893.
Dear Haripada,
It is very strange that news of my Chicago lectures has appeared in the Indian papers; for whatever I do, I try my best to avoid publicity. Many things strike me here. It may be fairly said that there is no poverty in this country. I have never seen women elsewhere as cultured and educated as they are here. Well-educated men there are in our country, but you will scarcely find anywhere women like those here. It is indeed true, that "the Goddess Herself lives in the houses of virtuous men as Lakshmi". I have seen thousands of women here whose hearts are as pure and stainless as snow. Oh, how free they are! It is they who control social and civic duties Schools and colleges are full of women, and in our country women cannot be safely allowed to walk in the streets! Their kindness to me is immeasurable. Since I came here, I have been welcomed by them to their houses. They are providing me with food, arranging for my lectures, taking me to market, and doing everything for my comfort and convenience. I shall never be able to repay in the least the deep debt of gratitude I owe to them.
Do you know who is the real "Shakti-worshipper"? It is he who knows that God is the omnipresent force in the universe and sees in women the manifestation of that Force. Many men here look upon their women in this light. Manu, again, has said that gods bless those families where women are happy and well treated. Here men treat their women as well as can be desired, and hence they are so prosperous, so learned, so free, and so energetic. But why is it that we are slavish, miserable, and dead? The answer is obvious.
And how pure and chaste are they here! Few women are married before twenty or twenty-five, and they are as free as the birds in the air. They go to market, school, and college, earn money, and do all kinds of work. Those who are well-to-do devote themselves to doing good to the poor. And what are we doing? We are very regular in marrying our girls at eleven years of age lest they should become corrupt and immoral. What does our Manu enjoin? "Daughters should be supported and educated with as much care and attention as the sons." As sons should be married after observing Brahmacharya up to the thirtieth year, so daughters also must observe Brahmacharya and be educated by their parents. But what are we actually doing? Can you better the condition of your women? Then there will be hope for your well-being. Otherwise you will remain as backward as you are now.
If anybody is born of a low caste in our country, he is gone for ever, there is no hope for him. Why? What a tyranny it is! There are possibilities, opportunities, and hope for every individual in this country. Today he is poor, tomorrow he may become rich and learned and respected. Here everyone is anxious to help the poor. In India there is a howling cry that we are very poor, but how many charitable associations are there for the well-being of the poor? How many people really weep for the sorrows and sufferings of the millions of poor in India? Are we men? What are we doing for their livelihood, for their improvement? We do not touch them, we avoid their company! Are we men? Those thousands of Brâhmanas — what are they doing for the low, downtrodden masses of India? "Don't touch", "Don't touch", is the only phrase that plays upon their lips! How mean and degraded has our eternal religion become at their hands! Wherein does our religion lie now? In "Don't-touchism" alone, and nowhere else!
I came to this country not to satisfy my curiosity, nor for name or fame, but to see if I could find any means for the support of the poor in India. If God helps me, you will know gradually what those means are.
As regards spirituality, the Americans are far inferior to us, but their society is far superior to ours. We will teach them our spirituality and assimilate what is best in their society.
With love and best wishes,
Yours,
Vivekananda.
Notes
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.