نامه ۴ - آلاسینگا
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
۴
بریزی مِدوز،
متکاف، ماساچوست،
۲۰ اوت ۱۸۹۳.
آلاسینگای عزیز،
نامهات را دیروز دریافت کردم. شاید تا به حال نامهام از ژاپن به دستت رسیده باشد. از ژاپن به ونکوور رسیدم. راه از طریق پاسیفیک شمالی بود. بسیار سرد بود و از نبود لباس گرم بسیار رنج بردم. به هر حال، بهنوعی به ونکوور رسیدم و از آنجا از کانادا گذشتم و به شیکاگو آمدم. حدود دوازده روز در شیکاگو ماندم. و تقریباً هر روز به نمایشگاه میرفتم. کاری عظیم است. حداقلّ ده روز وقت لازم است تا آن را ببینی. بانویی که واراداراؤ مرا به او معرّفی کرد و شوهرش از بالاترین طبقۀ اجتماعی شیکاگو هستند و بسیار با من مهربان بودند. از شیکاگو عزیمت کردم و به بوستون آمدم. آقای لالوبهای تا بوستون با من بود. بسیار با من مهربان بود. . . .
هزینهای که ناگزیر در اینجا متحمّل میشوم وحشتناک است. یادت هست، تو ۱۷۰ پوند اسکناس و ۹ پوند نقد به من دادی. به ۱۳۰ پوند در کلّ رسیده است!! بهطور متوسّط روزی ۱ پوند هزینهام میشود؛ یک سیگار به پول ما هشت آنه تمام میشود. آمریکاییها آنقدر ثروتمندند که پول را مانند آب خرج میکنند و با قوانین اجباری قیمت همه چیز را آنقدر بالا نگه میدارند که هیچ ملّت دیگری روی زمین نمیتواند به آن نزدیک شود. هر کارگر معمولی روزی نُه یا ده روپیه درمیآورد و به همان اندازه خرج میکند. همۀ آن تصوّرات خوشبینانهای که پیش از حرکت داشتیم آب شده و من اکنون مجبورم با محالها بجنگم. صد بار تصمیم گرفتم از این کشور بیرون بروم و به هند بازگردم. امّا مصمّم هستم و ندایی از بالا دارم؛ من راهی نمیبینم، امّا چشمان او میبیند. و باید بر مواضعم بایستم، زندگی باشد یا مرگ. . . .
اکنون بهعنوان مهمان پیرزنی در روستایی نزدیک بوستون زندگی میکنم. بهطور اتّفاقی در قطار با او آشنا شدم و مرا دعوت کرد که بیایم و با او زندگی کنم. من از زندگی با او این مزیت را دارم که مدّتی هزینۀ روزی ۱ پوندم را پسانداز میکنم، و او این مزیت را دارد که دوستانش را به اینجا دعوت میکند و یک عجیبۀ هندی به آنها نشان میدهد! و همۀ اینها را باید تحمّل کرد. گرسنگی، سرما، آزار و اذیت در خیابانها به خاطر لباس عجیبم، اینهاست آنچه باید با آن بجنگم. امّا، پسر عزیزم، هرگز کار بزرگی بدون زحمت بزرگ انجام نشده است.
. . . بدان که اینجا سرزمین مسیحیان است و هر تأثیر دیگری جز آن تقریباً صفر است. و من ذرّهای اهمّیتی به دشمنی هیچ فرقهای در جهان نمیدهم. من در اینجا در میان فرزندان پسر مریم هستم و خداوند عیسی به من یاری خواهد رساند. آنها دیدگاههای وسیع هندوئیسم و عشق مرا به پیامبر ناصری بسیار دوست دارند. به آنها میگویم که هیچ چیز علیه بزرگمرد جلیل موعظه نمیکنم. فقط از مسیحیان میخواهم که بزرگان هند را در کنار خداوند عیسی بپذیرند و آنها از این قدردانی میکنند.
زمستان نزدیک میشود و باید انواع لباسهای گرم تهیّه کنم و ما بیشتر از بومیان لباس گرم نیاز داریم. . . . عجله کن، پسرم، شجاع باش. ما از سوی خداوند مقدّر شدهایم که در هند کارهای بزرگ انجام دهیم. ایمان داشته باش. انجام خواهیم داد. ما، فقیران و تحقیرشدگان، که واقعاً احساس میکنیم، نه آنها. . . .
در شیکاگو، روز دیگر اتّفاق جالبی افتاد. راجای کاپورتالا اینجا بود و بخشی از جامعۀ شیکاگو به او توجّه نشان میداد. یک بار راجا را در محوّطۀ نمایشگاه ملاقات کردم، امّا او آنقدر بزرگ بود که با یک فقیر بیچاره سخن نگوید. یک براهمن مَهراتَهای عجیب و غریب بود که در نمایشگاه تصاویر ساختهشده با میخ میفروخت و دوتی پوشیده بود. این آدم به خبرنگاران همهجور حرفهایی علیه راجا زد — که او مردی از طبقۀ پایین است، آن راجاها چیزی جز برده نیستند و عموماً زندگی غیراخلاقی دارند و غیره و غیره. و این ویراستاران صادق (؟)، که آمریکا به آنها مشهور است، خواستند به داستانهای این جوان وزنی بدهند؛ و لذا روز بعد ستونهای بزرگی در روزنامههایشان دربارۀ توصیف مردی خردمند از هند نوشتند، یعنی من — مرا به آسمان بردند و انواع سخنان را در دهانم گذاشتند که هرگز حتّی خوابشان را هم ندیده بودم، و همۀ آن اظهارات براهمن مهراتهای دربارۀ راجای کاپورتالا را به من نسبت دادند. و این چنان ضربهای بود که جامعۀ شیکاگو با شتاب تمام راجا را رها کرد. . . . این ویراستاران روزنامه از من سرمایه ساختند تا به هموطنم ضربه بزنند. این نشان میدهد که در این کشور خِرَد وزنی بیش از همۀ جلال ثروت و لقب دارد.
دیروز خانم جانسون، بانوی ناظر زندان زنان، اینجا بود. در اینجا آن را زندان نمینامند بلکه اصلاحگاه میگویند. این باشکوهترین چیزی است که در آمریکا دیدهام. چگونه با زندانیان مهربانانه رفتار میشود، چگونه اصلاح میشوند و بهعنوان اعضای مفید جامعه بازگردانده میشوند؛ چه بزرگ، چه زیبا، باید ببینی تا باور کنی! و آه، قلبم چه دردی کشید وقتی فکر کردم ما دربارۀ فقیران، طبقات پایین در هند چه فکر میکنیم. آنها هیچ فرصتی، هیچ راه فراری، هیچ راهی برای بالا رفتن ندارند. فقیران، پستها، گناهکاران در هند نه دوستی دارند و نه یاری — نمیتوانند برخیزند، هر چقدر هم تلاش کنند. هر روز پایینتر و پایینتر فرو میروند، ضربههایی را که جامعهای بیرحم بر آنها فرو میبارد حس میکنند و نمیدانند ضربه از کجا میآید. فراموش کردهاند که آنها نیز انسانند. و نتیجه بردگی است. متفکّران در سالهای اخیر این را دیدهاند، امّا متأسّفانه آن را بر در دین هندو گذاشتهاند و به نظر آنها تنها راه بهبود، درهم شکستن این باشکوهترین دین جهان است. بشنو ای دوستم، من از طریق لطف خداوند رازش را کشف کردهام. دین مقصّر نیست. برعکس، دین تو به تو میآموزد که هر موجودی فقط خودِ تو تکثیرشده است. بلکه فقدان کاربرد عملی بود، فقدان همدردی — فقدان قلب. خداوند یک بار دیگر بهصورت بودا نزد شما آمد و به شما آموخت چگونه احساس کنید، چگونه با فقیر، بدبخت و گناهکار همدردی کنید، امّا شما سخنش را نشنیدید. کاهنانتان داستان وحشتناکی ساختند که خداوند آمده بود تا دیوها را با آموزههای دروغین فریب دهد! راست است، امّا ما دیوها هستیم، نه آنها که ایمان آوردند. و همانگونه که یهودیان خداوند عیسی را انکار کردند و از آن روز بهعنوان گدایان بیخانمان در سراسر جهان سرگردانند و همه بر آنها ستم میکنند، شما نیز بردهبند هر ملّتی هستید که ارزش حکومت بر شما را داشته باشد. آه، ستمگران! نمیدانید که روی سکّه ستمگری است و پشتش بردگی. برده و ستمگر مترادفند.
بالاجی و گ. گ. شاید آن شبِ پاندیچری را به یاد آورند — داشتیم مسئلۀ سفر دریایی را با یک پندیت بحث میکردیم و من همیشه حرکات وحشیانهاش و «کداپی نه» (هرگز!) او را به یاد خواهم داشت! آنها نمیدانند که هند بخش بسیار کوچکی از جهان است و تمام جهان با تحقیر به سیصد میلیون کرمِ خاکی که بر خاک زیبای هند میخزند و میکوشند بر یکدیگر ستم کنند نگاه میکند. این وضع باید رفع شود، نه با نابود کردن دین، بلکه با پیروی از آموزههای بزرگ آیین هندو و پیوند دادن آن با همدردی شگفتانگیز آن تکامل منطقی هندوئیسم — بودیسم.
صد هزار مرد و زن، شعلهور از غیرت قداست، مستحکم با ایمان ابدی به خداوند و دلیرِ شیرسان با همدردیشان برای فقیر و فرو افتاده و پایمالشده، سراسر این سرزمین پهناور را درخواهند نوردید و انجیل رستگاری، انجیل یاری، انجیل ارتقای اجتماعی — انجیل برابری را موعظه خواهند کرد.
هیچ دینی روی زمین شأن و کرامت بشر را به این بلندی نمیستاید مانند هندوئیسم، و هیچ دینی روی زمین بر گردن فقیران و پستها اینگونه پا نمیگذارد مانند هندوئیسم. خداوند به من نشان داده است که دین مقصّر نیست، بلکه فریسیان و صدوقیان در هندوئیسم، ریاکاران هستند که همهگونه ابزارهای ستم را در قالب آموزههای پارامارتیکا و ویاواهاریکا اختراع میکنند.
مأیوس مشو؛ به یاد آور که خداوند در گیتا میفرماید: «تو حقّ عمل داری، نه حقّ نتیجه.» کمر همّت ببند، پسرم. من از سوی خداوند برای این فراخوانده شدهام. تمام عمرم را پُر از مصیبتها و شکنجهها کشانده شدهام، نزدیکترین و عزیزترین کسانم را دیدهام که تقریباً از گرسنگی میمیرند؛ مسخره شدهام، به من بیاعتماد بودهاند و به خاطر همدردیام با همان مردانی رنج کشیدهام که تمسخر و تحقیرم میکنند. خُب، پسرم، این مدرسۀ بدبختی است، که همچنین مدرسۀ پرورش ارواح بزرگ و پیامبران برای پروراندن همدردی، صبر و مهمتر از همه، ارادۀ آهنین تزلزلناپذیری است که حتّی اگر کائنات زیر پایمان خُرد شود، نمیلرزد. بر آنها رحم میکنم. تقصیر آنها نیست. کودکند، آری، بهواقع کودکند، هر چند در جامعه بزرگ و والامقام باشند. چشمانشان فراتر از افق کوچکشان در چند قدمی نمیبیند — کار روزمرّه، خوردن، آشامیدن، کسب درآمد و فرزندآوری، یکی پس از دیگری با دقّت ریاضی. فراتر از آن هیچ نمیدانند — ارواح کوچک خوشبخت! خوابشان هرگز آشفته نمیشود، مطالعات ظریف کوچک قهوهایرنگ زندگیشان هرگز با نالههای درد و رنج، خواری و فقری که فضای هند را پر کرده — نتیجۀ قرنها سرکوب — بهطرز خشنی تکان نمیخورد. آنها خوابِ قرنها ستم ذهنی، اخلاقی و جسمانی را نمیبینند که صورت خدا را به حیوان باربر صِرف تنزّل داده؛ نماد مادر الهی را به کنیزی برای زاییدن فرزند؛ و خود زندگی را به نفرین. امّا دیگرانی هستند که میبینند، احساس میکنند و در دلهایشان اشک خون میریزند، کسانی که فکر میکنند چارهای هست و آمادۀ اِعمال این چاره به هر بهایی هستند، حتّی به بهای جان دادن. و «از ایشان است ملکوت آسمان». آیا پس طبیعی نیست، ای دوستانم، که وقتی ندارند از اوج خود به پایین بنگرند و به هرزگیهای این حشرات حقیر تحقیرآمیز توجّه کنند، حشراتی که هر لحظه آمادۀ پاشیدن زهرهای کوچکشان هستند؟
به ثروتمندان ظاهری اعتماد نکنید، آنها بیش از زنده مردهاند. امید در شماست — در فروتنان، حقیران، امّا وفاداران. به خداوند ایمان داشته باشید؛ سیاستبازی نکنید، آن هیچ نیست. بر بدبختان رحم کنید و برای کمک به بالا بنگرید — خواهد آمد. من دوازده سال با این بار بر دلم و این اندیشه در سرم سفر کردهام. از در به در ثروتمندان و بزرگان ظاهری رفتهام. با قلبی خونین نیمی از جهان را تا این سرزمین غریب درنوردیدهام و یاری جستهام. خداوند بزرگ است. میدانم که یاریام خواهد کرد. شاید از سرما یا گرسنگی در این سرزمین هلاک شوم، امّا برای شما جوانان این همدردی، این مبارزه برای فقیر، نادان و ستمدیده را به میراث میگذارم. اکنون همین لحظه به معبد پارتاسارتی بروید و در برابر او که دوست چوپانان فقیر و فروتن گوکولا بود، که هرگز از آغوش کشیدن گوهکای پاریا سر باز نزد، که دعوت یک فاحشه را بر دعوت نجیبزادگان ترجیح داد و در تجسّدش بهصورت بودا او را نجات داد — آری، رو به خاک بیفتید در برابرش و قربانی بزرگی بدهید، قربانی تمام عمر برای آنها، برای آنهایی که او از دوره به دوره برایشان میآید، آنهایی که بیش از همه دوستشان دارد، فقیران، فروتنان، ستمدیدگان. نذر کنید، پس، که تمام عمرتان را وقف رستگاری این سیصد میلیون کنید که هر روز بیشتر فرو میروند.
این کار یک روز نیست و راه پُر از کشندهترین خارهاست. امّا پارتاسارتی آماده است سارتی (ارّابهران) ما باشد — این را میدانیم. و به نام او و با ایمان ابدی به او، کوه بدبختی را که قرنها بر هند انباشته شده آتش بزنید — و خواهد سوخت. بیایید، پس، رویارویش شوید، برادران، وظیفهای عظیم است و ما بسیار حقیریم. امّا ما فرزندان نور و فرزندان خداییم. جلال بر خداوند، موفّق خواهیم شد. صدها در این مبارزه خواهند افتاد، صدها آمادۀ ادامهاش خواهند بود. شاید اینجا ناموفّق بمیرم، دیگری وظیفه را بر عهده خواهد گرفت. شما بیماری را میشناسید، درمان را میشناسید، فقط ایمان داشته باشید. به ثروتمندان و بزرگان ظاهری ننگرید؛ اهمّیتی به نویسندگان روشنفکر بیعاطفه و مقالات سردِ روزنامهایشان ندهید. ایمان، همدردی — ایمان آتشین و همدردی آتشین! زندگی هیچ، مرگ هیچ، گرسنگی هیچ، سرما هیچ. جلال بر خداوند — پیش بروید، خداوند سردار ماست. به پشت سر نگاه نکنید که چه کسی میافتد — به پیش — به پیش! بدینسان و بدینسان ادامه خواهیم داد، برادران. یکی میافتد و دیگری کار را ادامه میدهد.
از این روستا فردا به بوستون میروم. قرار است در یک باشگاه بزرگ بانوان اینجا سخنرانی کنم که به رامابای کمک میکنند. ابتدا باید به بوستون بروم و لباسی بخرم. اگر بخواهم بیشتر اینجا بمانم، لباس عجیبم جواب نمیدهد. مردم صدها نفری در خیابانها جمع میشوند تا مرا ببینند. پس آنچه میخواهم این است که یک پالتوی بلند سیاه بپوشم و یک ردای قرمز و عمامه برای زمان سخنرانی نگه دارم. این توصیۀ بانوان است و آنها حاکمان اینجا هستند و باید همدردیشان را داشته باشم. پیش از رسیدن این نامه به دستت، پولم به حدود ۷۰ یا ۶۰ پوند خواهد رسید. پس تمام تلاشت را بکن مقداری پول بفرستی. لازم است مدّتی اینجا بمانم تا تأثیری داشته باشم. فونوگراف را برای آقای بَتاچاریا ندیدم چون نامهاش را اینجا گرفتم. اگر دوباره به شیکاگو بروم، دنبالشان خواهم گشت. نمیدانم آیا به شیکاگو برمیگردم یا نه. دوستانم آنجا به من مینویسند که نمایندۀ هند شوم. و آقایی که واراداراؤ مرا به او معرّفی کرد، یکی از مدیران نمایشگاه است؛ امّا من قبول نکردم چون مجبور بودم تمام ذخیرۀ اندک پولم را برای بیش از یک ماه ماندن در شیکاگو خرج کنم.
در آمریکا هیچ درجهبندی در راهآهن وجود ندارد مگر در کانادا. پس مجبورم درجۀ یک سفر کنم، چون تنها درجه همان است؛ امّا جرأت نمیکنم سوار پولمن شوم. بسیار راحتند — در آنها میخوابی، میخوری، مینوشی، حتّی حمّام میکنی، درست مثل اینکه در هتل باشی — امّا بسیار گرانند.
وارد شدن به جامعه و شناساندن خود بسیار دشوار است. اکنون کسی در شهرها نیست، همه به تفرّجگاههای تابستانی رفتهاند. زمستان همه برمیگردند. پس باید صبر کنم. پس از این همه مبارزه، نمیخواهم بهآسانی تسلیم شوم. فقط تمام تلاشت را بکن هر چقدر میتوانی کمکم کنی؛ و حتّی اگر نمیتوانی، من باید تا آخر تلاش کنم. و حتّی اگر از سرما یا بیماری یا گرسنگی اینجا بمیرم، تو وظیفه را بر عهده بگیر. قداست، صداقت و ایمان. به کوکز دستور دادهام هر نامه یا پولی را به هر جا که هستم برایم ارسال کنند. رُم در یک روز ساخته نشد. اگر بتوانی حداقلّ شش ماه مرا اینجا نگه داری، امیدوارم همه چیز درست شود. در همین حال تمام تلاشم را میکنم تختهپارهای بیابم که بتوانم رویش شناور بمانم. و اگر راهی برای تأمین معاشم پیدا کنم، فوراً به تو تلگراف میزنم.
ابتدا در آمریکا تلاش خواهم کرد؛ و اگر ناکام شدم، در انگلستان تلاش میکنم؛ اگر ناکام شدم، به هند بازمیگردم و منتظر فرمانهای بعدی از بالا میمانم. پدر رامداس به انگلستان رفته است. عجله دارد به خانه برگردد. در باطن مرد بسیار خوبی است، فقط خشونت بانیایی در ظاهرش هست. بیش از بیست روز طول میکشد تا نامه برسد. حتّی الآن در نیو اینگلند آنقدر سرد است که هر روز صبح و شب آتش روشن میکنیم. کانادا از این هم سردتر است. هرگز بر تپّههایی به این کوتاهی برف ندیده بودم.
بهتدریج میتوانم راهم را باز کنم؛ امّا این یعنی اقامت طولانیتر در این کشور وحشتناک گران. همین الآن بالا رفتن نرخ روپیه در هند در اینجا وحشت ایجاد کرده و تعداد زیادی کارخانه تعطیل شده. پس اکنون نمیتوانم امیدی داشته باشم، امّا باید صبر کنم.
همین الآن به خیّاط رفتهام و لباسهای زمستانی سفارش دادهام و هزینهاش حداقلّ ۳۰۰ روپیه و بالاتر خواهد بود. و باز هم لباس خوب نخواهد بود، فقط آبرومند. بانوان اینجا دربارۀ لباس مرد بسیار سختگیرند و آنها قدرت این کشورند. آنها . . . هرگز مبلّغان را تنها نمیگذارند. هر سال به رامابای ما کمک میکنند. اگر نتوانستی مرا اینجا نگه داری، پولی بفرست تا از این کشور خارج شوم. در همین حال اگر چیزی به نفعم پیش آمد، خواهم نوشت یا تلگراف خواهم زد. یک کلمه تلگراف ۴ روپیه تمام میشود!!
ارادتمند،
ویویکاناندا.
یادداشتها
English
IV
Breezy Meadows,
Metcalf, Mass.,
20th August, 1893.
Dear Alasinga,
Received your letter yesterday. Perhaps you have by this time got my letter from Japan. From Japan I reached Vancouver. The way was by the Northern Pacific. It was very cold and I suffered much for want of warm clothing. However, I reached Vancouver anyhow, and thence went through Canada to Chicago. I remained about twelve days in Chicago. And almost every day I used to go to the Fair. It is a tremendous affair. One must take at least ten days to go through it. The lady to whom Varada Rao introduced me and her husband belong to the highest Chicago society, and they were so very kind to me. I took my departure from Chicago and came to Boston. Mr. Lâlubhâi was with me up to Boston. He was very kind to me. . . .
The expense I am bound to run into here is awful. You remember, you gave me £170 in notes and £9 in cash. It has come down to £130 in all!! On an average it costs me £1 every day; a cigar costs eight annas of our money. The Americans are so rich that they spend money like water, and by forced legislation keep up the price of everything so high that no other nation on earth can approach it. Every common coolie earns nine or ten rupees a day and spends as much. All those rosy ideas we had before starting have melted, and I have now to fight against impossibilities. A hundred times I had a mind to go out of the country and go back to India. But I am determined, and I have a call from Above; I see no way, but His eyes see. And I must stick to my guns, life or death. . . .
Just now I am living as the guest of an old lady in a village near Boston. I accidentally made her acquaintance in the railway train, and she invited me to come over and live with her. I have an advantage in living with her, in saving for some time my expenditure of £1 per day, and she has the advantage of inviting her friends over here and showing them a curio from India! And all this must be borne. Starvation, cold, hooting in the streets on account of my quaint dress, these are what I have to fight against. But, my dear boy, no great things were ever done without great labour.
. . . Know, then, that this is the land of Christians, and any other influence than that is almost zero. Nor do I care a bit for the enmity of any — ists in the world. I am here amongst the children of the Son of Mary and the Lord Jesus will help me. They like much the broad views of Hinduism and my love for the Prophet of Nazareth. I tell them that I preach nothing against the Great One of Galilee. I only ask the Christians to take in the Great Ones of Ind along with the Lord Jesus, and they appreciate it.
Winter is approaching and I shall have to get all sorts of warm clothing, and we require more warm clothing than the natives. . . Look sharp, my boy, take courage. We are destined by the Lord to do great things in India. Have faith. We will do. We, the poor and the despised, who really feel, and not those. . . .
In Chicago, the other day, a funny thing happened The Raja of Kapurthala was here, and he was being lionised by some portion of Chicago society. I once met the Raja in the Fair grounds, but he was too big to speak with a poor Fakir. There was an eccentric Mahratta Brâhmin selling nail-made pictures in the Fair, dressed in a dhoti. This fellow told the reporters all sorts of things against the Raja —, that he was a man of low caste, that those Rajas were nothing but slaves, and that they generally led immoral lives, etc., etc. And these truthful (?) editors, for which America is famous, wanted to give to the boy's stories some weight; and so the next day they wrote huge columns in their papers about the description of a man of wisdom from India, meaning me — extolling me to the skies, and putting all sorts of words in my mouth, which I never even dreamt of, and ascribing to me all those remarks made by the Mahratta Brahmin about the Raja of Kapurthala. And it was such a good brushing that Chicago society gave up the Raja in hot haste. . . . These newspaper editors made capital out of me to give my countryman a brushing. That shows, however, that in this country intellect carries more weight than all the pomp of money and title.
Yesterday Mrs. Johnson, the lady superintendent of the women's prison, was here. They don't call it prison but reformatory here. It is the grandest thing I have seen in America. How the inmates are benevolently treated, how they are reformed and sent back as useful members of society; how grand, how beautiful, You must see to believe! And, oh, how my heart ached to think of what we think of the poor, the low, in India. They have no chance, no escape, no way to climb up. The poor, the low, the sinner in India have no friends, no help — they cannot rise, try however they may. They sink lower and lower every day, they feel the blows showered upon them by a cruel society, and they do not know whence the blow comes. They have forgotten that they too are men. And the result is slavery. Thoughtful people within the last few years have seen it, but unfortunately laid it at the door of the Hindu religion, and to them, the only way of bettering is by crushing this grandest religion of the world. Hear me, my friend, I have discovered the secret through the grace of the Lord. Religion is not in fault. On the other hand, your religion teaches you that every being is only your own self multiplied. But it was the want of practical application, the want of sympathy — the want of heart. The Lord once more came to you as Buddha and taught you how to feel, how to sympathise with the poor, the miserable, the sinner, but you heard Him not. Your priests invented the horrible story that the Lord was here for deluding demons with false doctrines! True indeed, but we are the demons, not those that believed. And just as the Jews denied the Lord Jesus and are since that day wandering over the world as homeless beggars, tyrannised over by everybody, so you are bond-slaves to any nation that thinks it worth while to rule over you. Ah, tyrants! you do not know that the obverse is tyranny, and the reverse slavery. The slave and the tyrant are synonymous.
Balaji and G. G. may remember one evening at Pondicherry — we were discussing the matter of sea-voyage with a Pandit, and I shall always remember his brutal gestures and his Kadâpi Na (never)! They do not know that India is a very small part of the world, and the whole world looks down with contempt upon the three hundred millions of earthworms crawling upon the fair soil of India and trying to oppress each other. This state of things must be removed, not by destroying religion but by following the great teachings of the Hindu faith, and joining with it the wonderful sympathy of that logical development of Hinduism — Buddhism.
A hundred thousand men and women, fired with the zeal of holiness, fortified with eternal faith in the Lord, and nerved to lion's courage by their sympathy for the poor and the fallen and the downtrodden, will go over the length and breadth of the land, preaching the gospel of salvation, the gospel of help, the gospel of social raising-up — the gospel of equality.
No religion on earth preaches the dignity of humanity in such a lofty strain as Hinduism, and no religion on earth treads upon the necks of the poor and the low in such a fashion as Hinduism. The Lord has shown me that religion is not in fault, but it is the Pharisees and Sadducees in Hinduism, hypocrites, who invent all sorts of engines of tyranny in the shape of doctrines of Pâramârthika and Vyâvahârika.
Despair not; remember the Lord says in the Gita, "To work you have the right, but not to the result." Gird up your loins, my boy. I am called by the Lord for this. I have been dragged through a whole life full of crosses and tortures, I have seen the nearest and dearest die, almost of starvation; I have been ridiculed, distrusted, and have suffered for my sympathy for the very men who scoff and scorn. Well, my boy, this is the school of misery, which is also the school for great souls and prophets for the cultivation of sympathy, of patience, and, above all, of an indomitable iron will which quakes not even if the universe be pulverised at our feet. I pity them. It is not their fault. They are children, yea, veritable children, though they be great and high in society. Their eyes see nothing beyond their little horizon of a few yards — the routine-work, eating, drinking, earning, and begetting, following each other in mathematical precision. They know nothing beyond — happy little souls! Their sleep is never disturbed, their nice little brown studies of lives never rudely shocked by the wail of woe, of misery, of degradation, and poverty, that has filled the Indian atmosphere — the result of centuries of oppression. They little dream of the ages of tyranny, mental, moral, and physical, that has reduced the image of God to a mere beast of burden; the emblem of the Divine Mother, to a slave to bear children; and life itself, a curse. But there are others who see, feel, and shed tears of blood in their hearts, who think that there is a remedy for it, and who are ready to apply this remedy at any cost, even to the giving up of life. And "of such is the kingdom of Heaven". Is it not then natural, my friends, that they have no time to look down from their heights to the vagariese of these contemptible little insects, ready every moment to spit their little venoms?
Trust not to the so-called rich, they are more dead than alive. The hope lies in you — in the meek, the lowly, but the faithful. Have faith in the Lord; no policy, it is nothing. Feel for the miserable and look up for help — it shall come. I have travelled twelve years with this load in my heart and this idea in my head. I have gone from door to door of the so-called rich and great. With a bleeding heart I have crossed half the world to this strange land, seeking for help. The Lord is great. I know He will help me. I may perish of cold or hunger in this land, but I bequeath to you, young men, this sympathy, this struggle for the poor, the ignorant, the oppressed. Go now this minute to the temple of Pârthasârathi,and before Him who was friend to the poor and lowly cowherds of Gokula, who never shrank to embrace the Pariah Guhaka, who accepted the invitation of a prostitute in preference to that of the nobles and saved her in His incarnation as Buddha — yea, down on your faces before Him, and make a great sacrifice, the sacrifice of a whole life for them, for whom He comes from time to time, whom He loves above all, the poor, the lowly, the oppressed. Vow, then, to devote your whole lives to the cause of the redemption of these three hundred millions, going down and down every day.
It is not the work of a day, and the path is full of the most deadly thorns. But Parthasarathi is ready to be our Sârathi — we know that. And in His name and with eternal faith in Him, set fire to the mountain of misery that has been heaped upon India for ages — and it shall be burned down. Come then, look it in the face, brethren, it is a grand task, and we are so low. But we are the sons of Light and children of God. Glory unto the Lord, we will succeed. Hundreds will fall in the struggle, hundreds will be ready to take it up. I may die here unsuccessful, another will take up the task. You know the disease, you know the remedy, only have faith. Do not look up to the so-called rich and great; do not care for the heartless intellectual writers, and their cold-blooded newspaper articles. Faith, sympathy — fiery faith and fiery sympathy! Life is nothing, death is nothing, hunger nothing, cold nothing. Glory unto the Lord — march on, the Lord is our General. Do not look back to see who falls — forward — onward! Thus and thus we shall go on, brethren. One falls, and another takes up the work.
From this village I am going to Boston tomorrow. I am going to speak at a big Ladies' Club here, which is helping Ramâbâi. I must first go and buy some clothing in Boston. If I am to live longer here, my quaint dress will not do. People gather by hundreds in the streets to see me. So what I want is to dress myself in a long black coat, and keep a red robe and turban to wear when I lecture. This is what the ladies advise me to do, and they are the rulers here, and I must have their sympathy. Before you get this letter my money would come down to somewhat about £70 of £60. So try your best to send some money. It is necessary to remain here for some time to have any influence here. I could not see the phonograph for Mr. Bhattacharya as I got his letter here. If I go to Chicago again, I will look for them. I do not know whether I shall go back to Chicago or not. My friends there write me to represent India. And the gentleman, to whom Varada Rao introduced me, is one of the directors of the Fair; but then I refused as I would have to spend all any little stock of money in remaining more than a month in Chicago.
In America, there are no classes in the railway except in Canada. So I have to travel first-class, as that is the only class; but I do not venture in the Pullmans. They are very comfortable — you sleep, eat, drink, even bathe in them, just as if you were in a hotel — but they are too expensive.
It is very hard work getting into society and making yourself heard. Now nobody is in the towns, they are all away in summer places. They will all come back in winter. Therefore I must wait. After such a struggle, I am not going to give up easily. Only try your best to help me as much as you can; and even if you cannot, I must try to the end. And even if I die of cold or disease or hunger here, you take up the task. Holiness sincerity, and faith. I have left instructions with Cooks to forward any letter or money to me wherever I am. Rome was not built in a day. If you can keep me here for six months at least, I hope everything will come right. In the meantime I am trying my best to find any plank I can float upon. And if I find out any means to support myself, I shall wire to you immediately.
First I will try in America; and if I fail, try in England; if I fail, go back to India and wait for further commands from High. Ramdas's father has gone to England. He is in a hurry to gone home. He is a very good man at heart, only the Baniya roughness on the surface. It would take more than twenty days for the letter to reach. Even now it is so cold in New England that every day we have fires night and morning. Canada is still colder. I never saw snow on such low hills as there.
Gradually I can make my way; but that means a longer residence in this horribly expensive country. Just now the raising of the Rupee in India has created a panic in this country, and lots of mills have been stopped. So I cannot hope for anything just now, but I must wait.
Just now I have been to the tailor and ordered some winter clothings, and that would cost at least Rs. 300 and up. And still it would not be good clothes, only decent. Ladies here are very particular about a man's dress, and they are the power in this country. They. . . never fail the missionaries. They are helping our Ramabai every year. If you fail in keeping me here, send some money to get me out of the country. In the meantime if anything turns out in my favour, I will write or wire. A word costs Rs. 4 in cable!!
Yours,
Vivekananda.
Notes
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.