نتیجهگیری
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
فصل دهم
خاتمه
هنگامی که این والاترین آرمان عشق به دست آید، فلسفه به کناری افکنده میشود؛ آنگاه چه کسی پروای آن دارد؟ آزادی، رستگاری، نیروانا — همه به کناری افکنده میشوند؛ چه کسی در حال بهرهمندی از عشق الهی، هنوز خواهان آزادی است؟ «ای خداوند، نه ثروت میخواهم، نه دوست، نه زیبایی، نه دانش، و نه حتی آزادی؛ بگذار بارها و بارها زاده شوم و تو همواره عشق من باش. تو همواره و تا ابد عشق من باش.» عاشق خدا میگوید: «چه کسی میخواهد شکر شود؟ من میخواهم شکر بچشم.» آنگاه چه کسی آرزوی آزادشدن و یکیشدن با خدا را دارد؟ «شاید بدانم که من اویم؛ با این حال خود را از او جدا میسازم و متفاوت میشوم، تا بتوانم از محبوب لذت ببرم.» این سخن عاشق خداست. عشق به خاطر خود عشق، والاترین لذت اوست. چه کسی حاضر نیست هزار بار دست و پا بسته شود تا از محبوب بهرهمند گردد؟ هیچ عاشق خدایی به چیزی جز عشق اهمیت نمیدهد، جز عشقورزیدن و محبوبواقعشدن. عشق ناسوتی او مانند مدّی است که در رودخانه بالا میآید؛ این عاشق برخلاف جریان در رودخانه بالا میرود. جهان او را دیوانه میخواند. من کسی را میشناختم که جهان او را دیوانه میخواند، و پاسخ او این بود: «دوستان من، تمام جهان تیمارستانی است. برخی دیوانه عشق دنیاییاند، برخی دیوانه نام، برخی دیوانه شهرت، برخی دیوانه پول، برخی دیوانه رستگاری و رفتن به بهشت. در این تیمارستان بزرگ من هم دیوانهام، من دیوانه خدایم. اگر شما دیوانه پولید، من دیوانه خدایم. شما دیوانهاید؛ من هم. گمان میکنم دیوانگی من سرانجام بهترین است.» عشق عاشق حقیقی خدا این جنون سوزان است که در برابرش هر چیز دیگری برای او محو میشود. سراسر کائنات در نظر او سرشار از عشق و تنها عشق است؛ عاشق جهان را چنین میبیند. پس هنگامی که انسان این عشق را در خود دارد، تا ابد مبارک و تا ابد سعادتمند میشود. تنها این جنون مبارک عشق الهی میتواند بیماری دنیا را که در ماست برای همیشه شفا بخشد. با از میان رفتن خواهش، خودخواهی نیز ناپدید شده است. او به خدا نزدیک شده و همه آن آرزوهای باطلی را که پیشتر سرشارش بودند از خود دور افکنده است.
همه ما باید در دین عشق از دوگانهانگاری آغاز کنیم. خدا برای ما هستیای جداگانه است و ما نیز خود را هستیهای جداگانه احساس میکنیم. آنگاه عشق در میانه میآید و انسان به خدا نزدیکشدن آغاز میکند، و خدا نیز نزدیکتر و نزدیکتر به انسان میآید. انسان همه روابط گوناگون زندگی را — پدر، مادر، فرزند، دوست، سرور، عاشق — برمیگیرد و بر آرمان عشق خود، بر خدای خود فرامیافکند. خدا در نظر او به صورت همه اینها وجود دارد، و آخرین نقطه پیشرفتش آنجاست که احساس کند بهطور کامل در معبود خود ذوب شده است. همه ما با عشق به خود آغاز میکنیم، و ادعاهای ناعادلانه خودِ کوچک، حتی عشق را خودخواهانه میسازد. اما سرانجام، شعله تمام نور فرا میرسد و در آن دیده میشود که این خودِ کوچک با بینهایت یکی شده است. انسان خود در حضور این نور عشق دگرگون میشود و سرانجام آن حقیقت زیبا و الهامبخش را درمییابد که عشق و عاشق و معشوق یکی هستند.
English
CHAPTER X
CONCLUSION
When this highest ideal of love is reached, philosophy is thrown away; who will then care for it? Freedom, Salvation, Nirvâna — all are thrown away; who cares to become free while in the enjoyment of divine love? "Lord, I do not want wealth, nor friends, nor beauty, nor learning, nor even freedom; let me be born again and again, and be Thou ever my Love. Be Thou ever and ever my Love." "Who cares to become sugar?" says the Bhakta, "I want to taste sugar." Who will then desire to become free and one with God? "I may know that I am He; yet will I take myself away from Him and become different, so that I may enjoy the Beloved." That is what the Bhakta says. Love for love's sake is his highest enjoyment. Who will not be bound hand and foot a thousand times over to enjoy the Beloved? No Bhakta cares for anything except love, except to love and to be loved. His unworldly love is like the tide rushing up the river; this lover goes up the river against the current. The world calls him mad I know one whom the world used to call mad, and this was his answer: "My friends, the whole world is a lunatic asylum. Some are mad after worldly love, some after name, some after fame, some after money, some after salvation and going to heaven. In this big lunatic asylum I am also mad, I am mad after God. If you are mad after money, I am mad after God. You are mad; so am I. I think my madness is after all the best." The true Bhakta's love is this burning madness before which everything else vanishes for him. The whole universe is to him full of love and love alone; that is how it seems to the lover. So when a man has this love in him, he becomes eternally blessed, eternally happy. This blessed madness of divine love alone can cure for ever the disease of the world that is in us. With desire, selfishness has vanished. He has drawn near to God, he has thrown off all those vain desires of which he was full before.
We all have to begin as dualists in the religion of love. God is to us a separate Being, and we feel ourselves to be separate beings also. Love then comes in the middle, and man begins to approach God, and God also comes nearer and nearer to man. Man takes up all the various relationships of life, as father, as mother, as son, as friend, as master, as lover, and projects them on his ideal of love, on his God. To him God exists as all these, and the last point of his progress is reached when he feels that he has become absolutely merged in the object of his worship. We all begin with love for ourselves, and the unfair claims of the little self make even love selfish. At last, however, comes the full blaze of light, in which this little self is seen to have become one with the Infinite. Man himself is transfigured in the presence of this Light of Love, and he realises at last the beautiful and inspiring truth that Love, the Lover, and the Beloved are One.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.