آرشیو ویویکاناندا

بیوه‌های خردسال هند

جلد2 essay
338 واژه‌ها · 1 دقیقه مطالعه · Reports in American Newspapers

این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.

AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.

فارسی

بیوه‌های خردسال هند

(روزنامهٔ دیلی ایگل، ۲۷ فوریه ۱۸۹۵)

سوامی ویویکاناندا، درویش هندو، شب دوشنبه در تالار تاریخی، به سرپرستی انجمن اخلاقی بروکلین، دربارهٔ «ارمغان هند به جهان» سخنرانی کرد. هنگامی که سوامی به منصهٔ سخنرانی برآمد، حدود دویست و پنجاه نفر در تالار حاضر بودند. توجه بسیاری برانگیخته شده بود، زیرا خانم جیمز مک‌کین، رئیس حلقهٔ رامابای بروکلین که به کار مسیحی در هند علاقه‌مند بود، بیانیه‌ای منسوب به سخنران را انکار کرده بود مبنی بر اینکه بیوه‌های خردسال هند مورد حمایت قرار نمی‌گیرند [بدرفتاری می‌شوند]. در هیچ بخشی از سخنرانی‌اش به این انکار اشاره نکرد؛ اما پس از پایان سخنرانی، یکی از حاضران از سخنران پرسید که چه توضیحی دربارهٔ آن بیانیه دارد. سوامی ویویکاناندا گفت که ادعای بدرفتاری یا سوءرفتار با بیوه‌های خردسال به هر شکلی، ادعایی نادرست است. و افزود:

«این حقیقتی است که برخی هندوها بسیار جوان ازدواج می‌کنند. برخی دیگر در سن مناسبی ازدواج می‌کنند و برخی اصلاً ازدواج نمی‌کنند. پدربزرگ من در کودکی ازدواج کرد. پدرم در چهارده‌سالگی ازدواج کرد و من سی ساله هستم و هنوز ازدواج نکرده‌ام. هنگامی که شوهر بمیرد، همهٔ دارایی‌هایش به بیوه‌اش می‌رسد. اگر بیوه‌ای تهیدست باشد، حالش همان است که حال بیوه‌های تهیدست در هر کشور دیگری هست. گاه مردان سالخورده با دختران خردسال ازدواج می‌کنند؛ اما اگر شوهر ثروتمند بود، هرچه زودتر می‌مرد، به نفع بیوه بود. من سراسر هند را سفر کرده‌ام و حتی یک مورد از بدرفتاری‌ای که از آن سخن می‌رود ندیده‌ام. زمانی متعصبان مذهبی بودند، بیوه‌هایی که خود را در آتش می‌افکندند و در شعله‌ها می‌سوختند پس از مرگ شوهرانشان. هندوها به این کار ایمان نداشتند، اما مانع آن نمی‌شدند، و تا زمانی که بریتانیا بر هند مسلط نشد، سرانجام ممنوع نگردید. این زنان قدیسه شمرده می‌شدند و در بسیاری موارد یادبودهایی به افتخار خاطرهٔ آنان برپا شد.»

English

CHILD WIDOWS OF INDIA

(Daily Eagle, February 27, 1895)

Swami Vivekananda, the Hindu monk, lectured in Historical hall Monday night under the auspices of the Brooklyn Ethical association, on "India's Gift to the World". There were about two hundred and fifty people in the hall when the Swami stepped on the platform. Much interest was manifested on account of the denial by Mrs. James McKeen, president of the Brooklyn Ramabai circle, which is interested in Christian work in India, of the statement attributed to the lecture that the child widows of India were not protected [ill-treated]. In no part of his lecture was reference made to this denial, but after he had concluded, one of the audience asked the lecturer what explanation he had to make to the statement. Swami Vivekananda said that it was untrue that child widows were abused or ill treated in any way. He added:

"It is a fact that some Hindus marry very young. Others marry when they have attained a fair age and some do not marry at all. My grandfather was married when quite a child. My father when he was 14 years old and I am 30 years old and am not yet married. When a husband dies all his possessions go to his widow. If a widow is poor she is the same as poor widows in any other country. Old men sometimes marry children, but if the husband was wealthy it was all the better for the widow the sooner he died. I have traveled all over India, but failed to see a case of the ill treatment mentioned. At one time there were religious fanatics, widows, who threw themselves into a fire and were consumed by the flames at the death of their husbands. The Hindus did not believe in this, but did not prevent it, and it was not until the British obtained control of India that it was finally prohibited. These women were considered saints and in many instances monuments were erected to their memory."


متن از ویکی‌نبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.