سهشنبه، ۹ ژوئیه
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
(به قلم خانم س. ای. والدو، از شاگردان)
سهشنبه، ۹ ژوئیه ۱۸۹۵.
انسان در مقام آتمن (Atman) بهراستی آزاد است؛ در مقام انسان در بند است، هر شرایط مادّیای او را دگرگون میکند. در مقام انسان، او ماشینی است با اندیشهی آزادی؛ امّا این بدن انسانی بهترین بدنها و ذهن انسانی والاترین ذهنهاست. آنگاه که انسان به مقام آتمن برسد، میتواند بدنی برگیرد و آن را مطابق خواست خود بسازد؛ او فراتر از قانون است. این یک گزاره است و باید اثبات شود. هر کسی باید آن را خود برای خود ثابت کند؛ ما شاید خود را قانع سازیم، امّا نمیتوانیم دیگری را قانع کنیم. راجا یوگا (Raja Yoga) تنها دانش دینی است که قابل اثبات است؛ و من تنها آنچه را خود با تجربه ثابت کردهام، میآموزانم. پختگیِ کاملِ خِرَد شهود است، امّا شهود نمیتواند با خِرَد در تناقض باشد.
کار، دل را پاک میسازد و بدینسان به معرفت (Vidya) رهنمون میشود. بوداییها میگفتند نیکی کردن به انسانها و جانوران تنها اعمالِ شایستهاند؛ براهمَنان میگفتند پرستش و همهی مراسم نیز بهیکسان «عمل» هستند و ذهن را پاک میکنند. شانکارا (Shankara) اعلام میکند که «همهی اعمال، نیک و بد، در برابر معرفتاند.» کنشهایی که به جهل میگرایند گناهاند، نه مستقیماً، بلکه به عنوان علّت، زیرا تمایل دارند تامَس (Tamas) و راجَس (Rajas) را بیفزایند. تنها با ساتوا (Sattva) است که حکمت میآید. کردارهای نیک حجاب را از معرفت برمیدارند، و تنها معرفت است که میتواند خدا را به ما بنمایاند.
معرفت هرگز آفریده نمیشود، تنها کشف میشود؛ و هر کسی که کشف بزرگی میکند الهامیافته است. تنها فرق آن است که چون حقیقتی معنوی میآورد، او را پیامبر میخوانیم؛ و چون در قلمرو مادّی باشد، او را دانشمند مینامیم، و به اوّلی اهمّیت بیشتری میدهیم، هرچند سرچشمهی همهی حقایق یکی است.
شانکارا میگوید برهمن (Brahman) جوهر و حقیقت همهی معرفت است، و همهی تجلّیات به عنوان عارف، عرفان و معروف، صرفاً تخیّلاتی در برهمناند. رامانوجا (Ramanuja) آگاهی را به خداوند نسبت میدهد؛ وحدتگرایان حقیقی هیچ چیز نسبت نمیدهند، حتّی هستی را به هر معنایی که بتوانیم بر آن حمل کنیم. رامانوجا اعلام میکند که خداوند جوهر معرفت آگاهانه است. آگاهی تمایزنیافته، چون تمایز یابد، جهان میشود...
بوداگرایی، یکی از فلسفیترین ادیان جهان، در میان همهی مردم عادّی هند گسترش یافت. چه فرهنگ شگفتانگیزی باید در میان آریاییها (Aryans) دو هزار و پانصد سال پیش بوده باشد که توانایی درک چنین اندیشههایی را داشتند!
بودا (Buddha) تنها فیلسوف بزرگ هندی بود که نظام کاست را نپذیرفت، و امروز حتّی یکی از پیروانش نیز در هند باقی نمانده است. همهی فیلسوفان دیگر کموبیش تعصّبات اجتماعی را تملّق گفتند؛ هرچه بالا پرواز کردند، باز اندکی از طبع کرکس در آنان باقی ماند. چنانکه مرشد (Guru) من میگفت: «کرکس در آسمان بالا و بالاتر اوج میگیرد تا از دیده پنهان شود، امّا چشمش همواره بر تکّهای لاشه بر زمین دوخته است.»
* * *
هندوان باستان دانشمندانی شگفتانگیز بودند، دایرةالمعارفهای زندهی حقیقی. آنان میگفتند: «دانش در کتابها و پول در دست دیگران، همچون بیدانشی و بیپولی است.»
شانکارا را بسیاری تجسّد شیوا (Shiva) میدانستند.
English
(RECORDED BY MISS S. E. WALDO, A DISCIPLE)
TUESDAY, July 9, 1895.
Man as Atman is really free; as man he is bound, changed by every physical condition. As man, he is a machine with an idea of freedom; but this human body is the best and the human mind the highest mind there is. When a man attains to the Atman state, he can take a body, making it to suit himself; he is above law. This is a statement and must be proved. Each one must prove it for himself; we may satisfy ourselves, but we cannot satisfy another. Râja-Yoga is the only science of religion that can be demonstrated; and only what I myself have proved by experience, do I teach. The full ripeness of reason is intuition, but intuition cannot antagonise reason.
Work purifies the heart and so leads to Vidyâ (wisdom). The Buddhists said, doing good to men and to animals were the only works; the Brahmins said that worship and all ceremonials were equally "work" and purified the mind. Shankara declares that "all works, good and bad, are against knowledge". Actions tending to ignorance are sins, not directly, but as causes, because they tend to increase Tamas and Rajas. With Sattva only, comes wisdom. Virtuous deeds take off the veil from knowledge, and knowledge alone can make us see God.
Knowledge can never be created, it can only be discovered; and every man who makes a great discovery is inspired. Only, when it is a spiritual truth he brings, we call him a prophet; and when it is on the physical plane, we call him a scientific man, and we attribute more importance to the former, although the source of all truth is one.
Shankara says, Brahman is the essence, the reality of all knowledge, and that all manifestations as knower, knowing, and known are mere imaginings in Brahman. Ramanuja attributes consciousness to God; the real monists attribute nothing, not even existence in any meaning that we can attach to it. Ramanuja declares that God is the essence of conscious knowledge. Undifferentiated consciousness, when differentiated, becomes the world. . . .
Buddhism, one of the most philosophical religions in the world, spread all through the populace, the common people of India. What a wonderful culture there must have been among the Aryans twenty-five hundred years ago, to be able to grasp ideas!
Buddha was the only great Indian philosopher who would not recognise caste, and not one of his followers remains in India. All the other philosophers pandered more or less to social prejudices; no matter how high they soared, still a bit of the vulture remained in them. As my Master used to say, "The vulture soars high out of sight in the sky, but his eye is ever on a bit of carrion on the earth."
* * *
The ancient Hindus were wonderful scholars, veritable living encyclopaedias. They said, "Knowledge in books and money in other people's hands is like no knowledge and no money at all."
Shankara was regarded by many as an incarnation of Shiva.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.