سهشنبه، ۲۳ ژوئیه
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
(ثبتشده توسط خانم اس. ای. والدو، شاگرد)
سهشنبه، ۲۳ ژوئیه ۱۸۹۵. (بهاگاواد گیتا، کارما یوگا)
برای رسیدن به فنا — رهایی — از راه کار، خود را به کار پیوند بزن اما بدون خواسته، و چشم به نتیجهای ندوز. چنین کاری به معرفت میانجامد، که بهنوبه خود فنا را میآورد. رها کردن کار پیش از اینکه بدانی به رنج میکشاند. کاری که برای خودِ حقیقی انجام میشود هیچ بندی نمیآورد. نه از کار لذت بخواه و نه از آن درد بترس. این ذهن و تن است که کار میکند، نه «من». این را پیوسته به خود بگو و آن را تحقق بخش. بکوش که ندانی کار میکنی.
همه چیز را بهصورت قربانی یا پیشکش به خداوند انجام بده. در جهان باش، اما از آن نباش، مانند برگ نیلوفر که ریشههایش در گِل است اما همیشه پاک میماند. بگذار محبتت به همه برود، هر چه به تو بکنند. کور رنگ را نمیبیند، پس چگونه میتوانیم شرارت را ببینیم مگر آنکه در خودمان باشد؟ آنچه را بیرون میبینیم با آنچه در خودمان مییابیم مقایسه میکنیم و بر اساس آن داوری میکنیم. اگر پاک باشیم، ناپاکی نمیتوانیم ببینیم. شاید وجود داشته باشد، اما نه برای ما. در هر مرد، زن، و کودکی تنها خداوند را ببین؛ آن را با آنتارجیوتیس — «نور درون» — ببین، و با دیدن آن، چیز دیگری نمیتوان دید. این جهان را نخواه، زیرا آنچه بخواهی به دست میآوری. خداوند را بجوی و تنها خداوند را. هرچه بیشتر قدرت باشد، بیشتر بند و بیشتر ترس. ما چقدر بیشتر از مورچه میترسیم و بدبختتریم! از همه اینها بیرون برو و نزد خداوند برو. دانش سازنده را بجوی، نه دانش ساختهشده را.
«من کنندهام و کار». «کسی که میتواند سیل شهوت و خشم را مهار کند یوگی بزرگی است.»
«تنها از راه ریاضت و بیدلبستگی میتوانیم ذهن را مغلوب کنیم.» . . .
نیاکان هندوی ما نشستند و درباره خداوند و اخلاق اندیشیدند، و ما نیز مغزهایی داریم که برای همان اهداف به کار بریم؛ اما در هیاهوی کسب سود، احتمال دارد آنها را دوباره از دست بدهیم.
* * *
تن در خود قدرت معینی برای شفا دادن خود دارد و چیزهای بسیاری میتوانند این قدرت شفابخش را به عمل وادارند، مانند حالات ذهنی، یا دارو، یا ورزش و غیره. تا زمانی که توسط شرایط جسمانی آشفتهایم، به کمک عوامل جسمانی نیاز داریم. تا زمانی که از بندگی اعصاب رها نشدهایم، نمیتوانیم آنها را نادیده بگیریم.
ذهن ناخودآگاهی هست، اما آن زیر آگاهی قرار دارد، که تنها بخشی از اندامه انسانی است. فلسفه حدسزدن درباره ذهن است. دین بر تماس حسی، بر دیدن، که تنها پایه دانش است، استوار است. آنچه با ذهن فراآگاه در تماس است، واقعیت است. آپتاها کسانی هستند که دین را «احساس کردهاند». برهان آن است که اگر از روششان پیروی کنی، تو هم خواهی دید. هر علمی روش و ابزارهای خاص خود را میخواهد. منجم نمیتواند حلقههای زحل را با کمک همه دیگها و تابههای آشپزخانه به تو نشان دهد. به تلسکوپ نیاز دارد. پس برای دیدن حقایق بزرگ دین، باید از روشهای کسانی که از پیش دیدهاند پیروی کرد. هرچه علم بزرگتر باشد، ابزارهای مطالعه آن متنوعترند. پیش از آنکه به جهان بیاییم، خداوند وسایل خروج را فراهم کرده بود؛ پس تنها کافی است وسایل را بیابیم. اما درباره روشها نجنگ. تنها در پی تحقق باش و بهترین روشی را که برایت مناسب مییابی انتخاب کن. انبهها را بخور و بگذار بقیه درباره سبد بجنگند. مسیح را ببین، آنگاه مسیحی خواهی شد. همه چیز دیگر گفتگوست؛ هرچه کمتر گفتگو بهتر.
پیام پیامرسان را میسازد. خداوند معبد را میسازد؛ نه برعکس.
یاد بگیر تا «جلال خداوند از چهرهات بتابد»، همانگونه که از چهره شوتاکتو تابید.
حدس در برابر حدس جنگ میآفریند؛ اما از آنچه بودهای سخن بگو، و هیچ دلِ انسانی در برابر آن مقاومت نخواهد کرد. پولس بر خلاف ارادهاش از طریق تحقق متحول شد.
بعدازظهر سهشنبه. (پس از شام گفتگوی کوتاهی بود که در جریان آن سوامی فرمود:)
توهم توهم میآفریند. توهم خود را میآفریند و خود را نابود میکند، این مایاست. همه دانش (به اصطلاح)، که بر مایا بنا شده، دایرهای باطل است، و با گذشت زمان همان دانش خود را نابود میکند. «ریسمان را رها کن»، توهم نمیتواند آتمن را لمس کند. وقتی ریسمان را میگیریم — خود را با مایا همانند میکنیم — او بر ما قدرت دارد. آن را رها کن، تنها شاهد باش، آنگاه میتوانی تابلوی هستی را بیآشفتگی تحسین کنی.
English
(RECORDED BY MISS S. E. WALDO, A DISCIPLE)
TUESDAY, July 23, 1895. (Bhagavad-Gita, Karma-Yoga)
To attain liberation through work, join yourself to work but without desire, looking for no result. Such work leads to knowledge, which in turn brings emancipation. To give up work before you know, leads to misery. Work done for the Self gives no bondage. Neither desire pleasure nor fear pain from work. It is the mind and body that work, not I. Tell yourself this unceasingly and realise it. Try not to know that you work.
Do all as a sacrifice or offering to the Lord. Be in the world, but not of it, like the lotus leaf whose roots are in the mud but which remains always pure. Let your love go to all, whatever they do to you. A blind man cannot see colour, so how can we see evil unless it is in us? We compare what we see outside with what we find in ourselves and pronounce judgment accordingly. If we are pure, we cannot see impurity. It may exist, but not for us. See only God in every man, woman and child; see it by the antarjyotis, "inner light", and seeing that, we can see naught else. Do not want this world, because what you desire you get. Seek the Lord and the Lord only. The more power there is, the more bondage, the more fear. How much more afraid and miserable are we than the ant! Get out of it all and come to the Lord. Seek the science of the maker and not that of the made.
"I am the doer and the deed." "He who can stem the tide of lust and anger is a great Yogi."
"Only by practice and non-attachment can we conquer mind." . . .
Our Hindu ancestors sat down and thought on God and morality, and so have we brains to use for the same ends; but in the rush of trying to get gain, we are likely to lose them again.
* * *
The body has in itself a certain power of curing itself and many things can rouse this curative power into action, such as mental conditions, or medicine, or exercise, etc. As long as we are disturbed by physical conditions, so long we need the help of physical agencies. Not until we have got rid of bondage to the nerves, can we disregard them.
There is the unconscious mind, but it is below consciousness, which is just one part of the human organism. Philosophy is guess-work about the mind. Religion is based upon sense contact, upon seeing, the only basis of knowledge. What comes in contact with the superconscious mind is fact. Âptas are those who have "sensed" religion. The proof is that if you follow their method, you too will see. Each science requires its own particular method and instruments. An astronomer cannot show you the rings of Saturn by the aid of all the pots and pans in the kitchen. He needs a telescope. So, to see the great facts of religion, the methods of those who have already seen must be followed. The greater the science the more varied the means of studying it. Before we came into the world, God provided the means to get out; so all we have to do is to find the means. But do not fight over methods. Look only for realisation and choose the best method you can find to suit you. Eat the mangoes and let the rest quarrel over the basket. See Christ, then you will be a Christian. All else is talk; the less talking the better.
The message makes the messenger. The Lord makes the temple; not vice versa.
Learn until "the glory of the Lord shines through your face", as it shone through the face of Shvetaketu.
Guess against guess makes fight; but talk of what you have been, and no human heart can resist it. Paul was converted against his will by realisation.
TUESDAY AFTERNOON. (After dinner there was a short conversation in the course of which the Swami said:)
Delusion creates delusion. Delusion creates itself and destroys itself, such is Maya. All knowledge (so-called), being based on Maya, is a vicious circle, and in time that very knowledge destroys itself. "Let go the rope", delusion cannot touch the Atman. When we lay hold of the rope — identify ourselves with Maya — she has power over us. Let go of it, be the Witness only, then you can admire the picture of the universe undisturbed.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.