فرشتگان ناشناخته ۱-۳

جلد4 poem

1,065 واژه‌ها · 4 دقیقه مطالعه · Writings: Poems

این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.

AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.

فارسی

فرشتگان ناشناخته

یکی زیر بار زندگی خمیده —

زندگی‌ای که شادی نبود، بلکه رنجی سخت و دشوار —

و در مسیر خود از راه‌هایی تاریک و دلگیر می‌گذشت

بی‌هیچ جرقه‌ی نوری از ذهن یا دل

که لحظه‌ای شادمانی بخشد، تا آنجا که مرز

میان درد و لذت، مرگ و زندگی،

و نیک و بد تقریباً از نظر محو شده بود،

در شبی مبارک، پرتوی کمرنگ اما زیبا از نور دید

که به سویش فرود می‌آمد. نمی‌دانست چیست یا از کجاست،

اما آن را خدا نامید و پرستید.

امید، بیگانه‌ای مطلق، نزدش آمد و

در تمام وجودش جاری شد، و زندگی برایش معنایی

فراتر از هر رؤیایی یافت و همه‌ی دانسته‌هایش را دربرگرفت،

بلکه فراتر از جهانش سرک کشید. حکیمان

چشمک زدند و لبخند زدند و آن را «خرافات» نامیدند.

اما او قدرت و آرامش آن را احساس کرد

و به‌آرامی پاسخ داد —

«ای خرافات مبارک!»

یکی مست از شراب ثروت و قدرت

و تندرستی برای بهره‌مندی از هردو، در مسیر

دیوانه‌وارش می‌چرخید، تا آنجا که گمان بُرد زمین

برای او ساخته شده، باغ لذت‌هایش، و آدمی،

آن کِرم خزنده، برای سرگرمی او آفریده شده،

تا هزاران چراغ شادی، با لذت تغذیه‌شده،

که شب و روز پیش چشمانش سوسو می‌زدند،

با تغییر مداوم رنگ‌ها، دیدگانش را تار

و حواسش را سیر کردند؛ تا خودخواهی،

چون رویشی سخت، بر تمام قلبش گسترده شد؛

و لذت برایش بیش از درد معنا نداشت،

تهی از احساس؛ و زندگی در حس،

که زمانی چنان شاد و گران‌بها بود، جسدی پوسیده در آغوشش شد،

که می‌خواست از آن بگریزد، اما هرچه بیشتر تلاش می‌کرد،

بیشتر به او می‌چسبید؛ و با مغزی آشفته،

هزار شکل از مرگ آرزو کرد، اما در برابر افسونش سست شد،

آنگاه اندوه آمد — و ثروت و قدرت رفتند —

و او را واداشت با تمام نژاد بشر

در ناله و اشک خویشاوندی یابد، و هرچند دوستانش می‌خندیدند،

لبانش با لحنی سپاسگزار گفت —

«ای بیچارگی مبارک!»

یکی که با پیکری تندرست زاده شد — اما نه با اراده‌ای

که بتواند در برابر احساسات عمیق و نیرومند مقاومت کند،

و نه توان دفع انگیزه‌های سرشار از قدرت را داشت —

و درست از آن دسته بود که نیک و مهربان شمرده می‌شوند،

دید که خود در امان است، حال آنکه دیگران

به‌درازا و بیهوده با امواج خروشان می‌جنگیدند.

تا آنکه ذهنش بیمار شد و چون مگسی

که بخش گندیده را می‌جوید، فقط زشتی‌ها را می‌دید.

آنگاه بخت به رویش لبخند زد و پایش لغزید.

آن لغزش چشمانش را برای همیشه گشود و او را واداشت دریابد

که سنگ و درخت هرگز قانون را نمی‌شکنند،

اما سنگ و درخت باقی می‌مانند؛ و تنها انسان است

که موهبت نبرد و غلبه بر تقدیر را دارد،

فراتر از مرزها و قوانین.

طبیعت منفعلش از او جدا افتاد و زندگی

وسیع و نو نمایان شد، و وسیع‌تر و نوتر رشد کرد،

تا نوری در پیش‌رو دمیدن گرفت، و نگاهی اجمالی از آن مقام

که آرامش ابدی در آن ساکن است — که تنها با گذر

از دریای مبارزه‌ها می‌توان بدان رسید — دلیری‌بخش، آمد.

آنگاه بر همه‌ی آنچه او را همسان

سنگ و چوب کرده بود نگریست، و بر آنچه جهان

به خاطرش از او روی گردانده بود، سقوطش، آن سقوط را مبارک شمرد،

و با دلی شاد اعلام کرد —

«مبارک باد گناه!»

یکی زیر بار زندگی خمیده —

زندگی‌ای که شادی نبود، بلکه رنجی سخت و دشوار —

و در مسیر خود از راه‌هایی تاریک و دلگیر می‌گذشت

بی‌هیچ جرقه‌ی نوری از ذهن یا دل

که لحظه‌ای شادمانی بخشد، تا آنجا که مرز

میان درد و لذت، مرگ و زندگی،

و نیک و بد تقریباً از نظر محو شده بود،

در شبی مبارک، پرتوی کمرنگ اما زیبا از نور دید

که به سویش فرود می‌آمد. نمی‌دانست چیست یا از کجاست،

اما آن را خدا نامید و پرستید.

امید، بیگانه‌ای مطلق، نزدش آمد و

در تمام وجودش جاری شد، و زندگی برایش معنایی

فراتر از هر رؤیایی یافت و همه‌ی دانسته‌هایش را دربرگرفت،

بلکه فراتر از جهانش سرک کشید. حکیمان

چشمک زدند و لبخند زدند و آن را «خرافات» نامیدند.

اما او قدرت و آرامش آن را احساس کرد

و به‌آرامی پاسخ داد —

«ای خرافات مبارک!»

یکی مست از شراب ثروت و قدرت

و تندرستی برای بهره‌مندی از هردو، در مسیر

دیوانه‌وارش می‌چرخید، تا آنجا که گمان بُرد زمین

برای او ساخته شده، باغ لذت‌هایش، و آدمی،

آن کِرم خزنده، برای سرگرمی او آفریده شده،

تا هزاران چراغ شادی، با لذت تغذیه‌شده،

که شب و روز پیش چشمانش سوسو می‌زدند،

با تغییر مداوم رنگ‌ها، دیدگانش را تار

و حواسش را سیر کردند؛ تا خودخواهی،

چون رویشی سخت، بر تمام قلبش گسترده شد؛

و لذت برایش بیش از درد معنا نداشت،

تهی از احساس؛ و زندگی در حس،

که زمانی چنان شاد و گران‌بها بود، جسدی پوسیده در آغوشش شد،

که می‌خواست از آن بگریزد، اما هرچه بیشتر تلاش می‌کرد،

بیشتر به او می‌چسبید؛ و با مغزی آشفته،

هزار شکل از مرگ آرزو کرد، اما در برابر افسونش سست شد،

آنگاه اندوه آمد — و ثروت و قدرت رفتند —

و او را واداشت با تمام نژاد بشر

در ناله و اشک خویشاوندی یابد، و هرچند دوستانش می‌خندیدند،

لبانش با لحنی سپاسگزار گفت —

«ای بیچارگی مبارک!»

یکی که با پیکری تندرست زاده شد — اما نه با اراده‌ای

که بتواند در برابر احساسات عمیق و نیرومند مقاومت کند،

و نه توان دفع انگیزه‌های سرشار از قدرت را داشت —

و درست از آن دسته بود که نیک و مهربان شمرده می‌شوند،

دید که خود در امان است، حال آنکه دیگران

به‌درازا و بیهوده با امواج خروشان می‌جنگیدند.

تا آنکه ذهنش بیمار شد و چون مگسی

که بخش گندیده را می‌جوید، فقط زشتی‌ها را می‌دید.

آنگاه بخت به رویش لبخند زد و پایش لغزید.

آن لغزش چشمانش را برای همیشه گشود و او را واداشت دریابد

که سنگ و درخت هرگز قانون را نمی‌شکنند،

اما سنگ و درخت باقی می‌مانند؛ و تنها انسان است

که موهبت نبرد و غلبه بر تقدیر را دارد،

فراتر از مرزها و قوانین.

طبیعت منفعلش از او جدا افتاد و زندگی

وسیع و نو نمایان شد، و وسیع‌تر و نوتر رشد کرد،

تا نوری در پیش‌رو دمیدن گرفت، و نگاهی اجمالی از آن مقام

که آرامش ابدی در آن ساکن است — که تنها با گذر

از دریای مبارزه‌ها می‌توان بدان رسید — دلیری‌بخش، آمد.

آنگاه بر همه‌ی آنچه او را همسان

سنگ و چوب کرده بود نگریست، و بر آنچه جهان

به خاطرش از او روی گردانده بود، سقوطش، آن سقوط را مبارک شمرد،

و با دلی شاد اعلام کرد —

«مبارک باد گناه!»

یادداشت‌ها

English

ANGELS UNAWARES

One bending low with load of life—

That meant no joy, but suffering harsh and hard—

And wending on his way through dark and dismal paths

Without a flash of light from brain or heart

To give a moment's cheer, till the line

That marks out pain from pleasure, death from life,

And good from what is evil was well-nigh wiped from sight,

Saw, one blessed night, a faint but beautiful ray of light

Descend to him. He knew not what or wherefrom,

But called it God and worshipped.

Hope, an utter stranger, came to him and spread

Through all his parts, and life to him meant more

Than he could ever dream and covered all he knew,

Nay, peeped beyond his world. The Sages

Winked, and smiled, and called it "superstition".

But he did feel its power and peace

And gently answered back—

"O Blessed Superstition!"

One drunk with wine of wealth and power

And health to enjoy them both, whirled on

His maddening course, till the earth, he thought,

Was made for him, his pleasure-garden, and man,

The crawling worm, was made to find him sport,

Till the thousand lights of joy, with pleasure fed,

That flickered day and night before his eyes,

With constant change of colours, began to blur

His sight, and cloy his senses ; till selfishness,

Like a horny growth, had spread all o'er his heart ;

And pleasure meant to him no more than pain,

Bereft of feeling; and life in the sense,

So joyful, precious once, a rotting corpse between his arms,

Which he forsooth would shun, but more he tried, the more

It clung to him; and wished, with frenzied brain,

A thousand forms of death, but quailed before the charm,

Then sorrow came—and Wealth and Power went—

And made him kinship find with all the human race

In groans and tears, and though his friends would laugh,

His lips would speak in grateful accents—

"O Blessed Misery! "

III

One born with healthy frame — but not of will

That can resist emotions deep and strong,

Nor impulse throw, surcharged with potent strength —

And just the sort that pass as good and kind,

Beheld that he was safe, whilst others long

And vain did struggle 'gainst the surging waves.

Till, morbid grown, his mind could see, like flies

That seek the putrid part, but what was bad.

Then Fortune smiled on him, and his foot slipped.

That ope'd his eyes for e'er, and made him find

That stones and trees ne'er break the law,

But stones and trees remain ; that man alone

Is blest with power to fight and conquer Fate,

Transcending bounds and laws.

From him his passive nature fell, and life appeared

As broad and new, and broader, newer grew,

Till light ahead began to break, and glimpse of That

Where Peace Eternal dwells—yet one can only reach

By wading through the sea of struggles—courage-giving, came.

Then looking back on all that made him kin

To stocks and stones, and on to what the world

Had shunned him for, his fall, he blessed the fall,

And with a joyful heart, declared it —

"Blessed Sin!"