پاسخ به خوشامدگویی
این ترجمه توسط هوش مصنوعی تولید شده و ممکن است شامل خطا باشد. لطفاً به متن انگلیسی مراجعه کنید.
AI-translated. May contain errors. For accurate text, refer to the original English.
فارسی
خواهران و برادران آمریکایی،
قلبم از شادی وصفناپذیری سرشار است که برمیخیزم تا به خوشامدگویی گرم و صمیمانهای که به ما ارزانی داشتید پاسخ دهم. از شما به نام کهنترین فرقهی درویشان جهان سپاسگزارم؛ از شما به نام مادر ادیان سپاسگزارم؛ و از شما به نام میلیونها و میلیونها مردم هندو از همهی طبقات و مذاهب سپاسگزارم.
همچنین از برخی سخنرانان این منبر سپاسگزارم که دربارهی نمایندگان شرق سخن گفتند و به شما فرمودند که این مردان از سرزمینهای دوردست بهحق میتوانند افتخار کنند که اندیشهی مدارا را به سرزمینهای گوناگون بردهاند. من به خود میبالم که به دینی تعلق دارم که هم مدارا و هم پذیرش جهانشمول را به جهان آموخته است. ما نه تنها به مدارای جهانی ایمان داریم، بلکه همهی ادیان را بهعنوان حقیقت میپذیریم. من به خود میبالم که به ملتی تعلق دارم که ستمدیدگان و پناهندگان همهی ادیان و همهی ملل روی زمین را پناه داده است. با افتخار به شما میگویم که ما پاکترین بازماندگان بنیاسرائیل را در آغوش خویش گرد آوردهایم؛ آنان که در همان سالی که معبد مقدسشان به دست ستم روم ویران شد، به هندوستان جنوبی آمدند و نزد ما پناه جستند. من به خود میبالم که به دینی تعلق دارم که بازماندگان ملت بزرگ زرتشتی را پناه داده و همچنان پرورش میدهد. برادران، برایتان چند سطر از سرودی را نقل میکنم که از نخستین سالهای کودکیام آن را از بر خواندهام و هر روز میلیونها انسان آن را تکرار میکنند: «همچنانکه رودهای گوناگون که سرچشمههایشان در جاهای مختلف است همه آبشان را در دریا درمیآمیزند، ای پروردگار، راههای گوناگونی که آدمیان با گرایشهای متفاوت میپیمایند، هرچند ظاهرشان ناهمگون باشد، کج یا راست، همه به سوی تو میانجامد.»
این گردهمایی کنونی، که یکی از باشکوهترین مجالسی است که تاکنون برگزار شده، خود اثبات و اعلامی است به جهان از آموزهی شگفتانگیزی که در گیتا موعظه شده است: «هر کس از هر راهی نزد من آید، به او میرسم؛ همهی آدمیان در راههایی تقلا میکنند که سرانجام به من ختم میشود.» فرقهگرایی، تعصب و فرزند هولناکش یعنی تعصب کور، مدتها بر این زمین زیبا چیره شدهاند. آنها زمین را از خشونت انباشتهاند، بارها و بارها آن را در خون آدمیان غرق کردهاند، تمدن را ویران ساختهاند و ملتهای بسیاری را به نومیدی کشاندهاند. اگر نه این دیوهای هولناک بودند، جامعهی بشری بسی پیشرفتهتر از امروز بود. اما زمانشان فرارسیده است؛ و من از صمیم دل امیدوارم که زنگی که امروز صبح به افتخار این گردهمایی به صدا درآمد، ناقوس مرگ هر تعصبی، هر آزاری چه با شمشیر و چه با قلم، و هر احساس نامهربانانهای میان کسانی باشد که به سوی یک مقصد گام برمیدارند.
English
Sisters and Brothers of America,
It fills my heart with joy unspeakable to rise in response to the warm and cordial welcome which you have given us. I thank you in the name of the most ancient order of monks in the world; I thank you in the name of the mother of religions; and I thank you in the name of millions and millions of Hindu people of all classes and sects.
My thanks, also, to some of the speakers on this platform who, referring to the delegates from the Orient, have told you that these men from far-off nations may well claim the honour of bearing to different lands the idea of toleration. I am proud to belong to a religion which has taught the world both tolerance and universal acceptance. We believe not only in universal toleration, but we accept all religions as true. I am proud to belong to a nation which has sheltered the persecuted and the refugees of all religions and all nations of the earth. I am proud to tell you that we have gathered in our bosom the purest remnant of the Israelites, who came to Southern India and took refuge with us in the very year in which their holy temple was shattered to pieces by Roman tyranny. I am proud to belong to the religion which has sheltered and is still fostering the remnant of the grand Zoroastrian nation. I will quote to you, brethren, a few lines from a hymn which I remember to have repeated from my earliest boyhood, which is every day repeated by millions of human beings: “As the different streams having their sources in different places all mingle their water in the sea, so, O Lord, the different paths which men take through different tendencies, various though they appear, crooked or straight, all lead to Thee.”
The present convention, which is one of the most august assemblies ever held, is in itself a vindication, a declaration to the world of the wonderful doctrine preached in the Gita: “Whosoever comes to Me, through whatsoever form, I reach him; all men are struggling through paths which in the end lead to me.” Sectarianism, bigotry, and its horrible descendant, fanaticism, have long possessed this beautiful earth. They have filled the earth with violence, drenched it often and often with human blood, destroyed civilisation and sent whole nations to despair. Had it not been for these horrible demons, human society would be far more advanced than it is now. But their time is come; and I fervently hope that the bell that tolled this morning in honour of this convention may be the death-knell of all fanaticism, of all persecutions with the sword or with the pen, and of all uncharitable feelings between persons wending their way to the same goal.
متن از ویکینبشته — مالکیت عمومی. نخستین بار توسط آدوایتا آشراما منتشر شده است.